Oppidum de Nages, Versterkte nederzetting uit de IJzertijd in Nages-et-Solorgues, Frankrijk

Het Oppidum de Nages is een hoogtevestiging boven Nages-et-Solorgues, ongeveer 15 km ten westen van Nîmes, omringd door vier opeenvolgende ringmuren uit de periode 290 v.Chr. tot 10 n.Chr. Blootgelegd en deels gerestaureerd zijn muurdelen van platte stenen, wacht- en verdedigingstorens, straten in dambordpatroon, huizen, winkels en een fanum. De droogstenen muren met zichtbare horizontale lagen buigen en knikken over de ongelijke grond.

De stam van de Volques Arécomiques stichte deze nederzetting tussen 290 en 250 v.Chr. als versterkt centrum in de regio, dat tot de aankomst van Romeinse troepen bleef bestaan. De plaats markeert een cruciale overgang tussen onafhankelijke Keltische gemeenschappen en Romeins bewind.

De nederzetting toont vroeg-Keltische architectuur met huizen van gelijke grootte gerangschikt langs straten, wat weerspiegelt hoe de bewoners het dagelijkse gemeenschapsleven organiseerden. De opstelling van gebouwen geeft inzicht in de sociale orde die deze ruimten structureerde.

De archeologische plaats ligt ten westen van Nimes en is bereikbaar via landwegen vanuit het dorp Nages-et-Solorgues. Een bezoek vereist weersbestendig kleding en stevig schoeisel, omdat de ligging op de heuvel blootgesteld is en de paden ongelijk kunnen zijn.

Het fanum, een Gallische tempel die op de site is blootgelegd, dateert van 70 v.Chr., niet van 70 n.Chr., en werd begin 1e eeuw n.Chr. door brand verwoest. Die brand markeert de verlating van het oppidum, waarvan de bewoners naar Nemausus (Nîmes) trokken. In de 3e eeuw werd de plek kortstondig opnieuw bezet, waarbij een vijfde en laatste muur het noordwestelijke kwart omsloot.