Église Notre-Dame de Lamourguier, Zuidelijke gotische kerk in historisch Narbonne, Frankrijk.

De Église Notre-Dame de Lamourguier is een Zuid-Gotische kerk uit de 13e eeuw van lichtbeige kalksteenblokken, rustend op een lagere ruwe stenen muur met schietgaten. Hoge vlakke steunberen verdelen de muren; aan de zuidzijde staat een vierkante toren met een vijfhoekig traptorentje, en de koorsluiting was voorzien van kantelen. Binnen overspant een houten kap op zes gemetselde scheibogen het brede eenbeukige schip, met rechthoekige zijkapellen ertussen; de zevenzijdige apsis heeft een ribgewelf.

De kerk wordt al in 782 vermeld, toen getuigen er een eed zwoeren in een geschil tussen Milon, graaf van Narbonne, en aartsbisschop Daniel. In 1078 of 1086 werd ze een regulier benedictijns prioraat verbonden aan de abdij Saint-Victor in Marseille, onder namen als Beata Maria de la Morguia. In 1572 werd er geen mis meer opgedragen en in 1602 waren er nog drie religieuzen; in 1662 drong aartsbisschop François Fouquet aan op toetreding tot de congregatie van Saint-Maur, die het prioraat herstelde. In de 13e eeuw herbouwd, werd ze op 28 maart 1900 geklasseerd.

De naam Lamourguier komt vermoedelijk van het Latijnse „Morguia“, dat vanaf de 11de eeuw voor het klooster werd gebruikt. Vanaf 1868 bewaarde de kerk gebeeldhouwde blokken, stèles, zuilen en sarcofagen uit de gesloopte stadsmuren van Narbonne; een blok in het schip draagt het woord „NARBONE“. Tussen 2017 en 2018 ging de collectie naar Narbo Via.

De kerk bevindt zich aan Place Émile Digeon en is gemakkelijk bereikbaar vanuit het centrum van Narbonne te voet of met openbaar vervoer. Bezoekers moeten van tevoren de toegangsvoorwaarden controleren, omdat de uren per dag en seizoen kunnen variëren.

De kerk speelde in 1871 een politieke rol: van 24 tot 31 maart huisvestte zij de Club de la Révolution, het hoofdkwartier van de centrale commune van het arrondissement Narbonne onder Émile Digeon en Baptiste Limouzy. Het plein voor het gebouw draagt nu Digeons naam.