Palais des Évêques, Bisschoppelijk paleis in Saint-Lizier, Frankrijk.

Het Palais des Évêques torent boven de stad Saint-Lizier in Ariège uit. Het oudste deel, het 13de-eeuwse Palais Vieux, werd vanaf 1660 in opdracht van bisschop Bernard Coignet de Marmiesse vergroot tot de huidige omvang. Het complex combineert bruinachtig metselwerk met lichtbeige pleister, een vierkante toren met laag pannendak en twee hogere ronde torens; vanaf de terrassen kijkt men op de Pyreneeën.

De bouw van het bisschoppelijk paleis begon in de 13de eeuw, toen veel kleiner dan nu; die oude kern heet het Palais Vieux. In 1660 liet bisschop Bernard Coignet de Marmiesse het uitbreiden tot de huidige omvang. Het concordaat van 1801 hief het bisdom Couserans op; daarna diende het gebouw als stadhuis, gevangenis, bedelaarsdepot, krankzinnigengesticht en departementaal psychiatrisch ziekenhuis tot 1969.

De naam van het paleis verwijst naar de bisschoppen van Couserans, wier zetel het was; 77 van hen volgden elkaar op van de 4e tot de 19e eeuw. In de tuinen ligt nog de plaats van de 12e-eeuwse kruisgang, met een gotisch muurgraf (enfeu) en de vroegere kapittelzaal. Boven die zaal bevond zich tijdens het gesticht een ruimte met isoleercellen voor patiënten in crisis; vandaag is ze aan het psychiatrische verleden van het paleis gewijd.

Het museum beslaat vier niveaus van het voormalige paleis, dus het bezoek brengt trappen en niveauverschillen met zich mee. Vanaf de terrassen reikt het uitzicht tot de Pyreneeënketen. In de tuinen markeren een bewaard gebleven gotische enfeu en de oude kapittelzaal, nu een ruimte over het psychiatrische verleden, de plek van de 12de-eeuwse kruisgang.

In de tuinen van het paleis ligt nog de omtrek van de oude twaalfde-eeuwse kruisgang, die nog in negentiende-eeuwse geschriften wordt vermeld, al is de datum van afbraak onbekend. Een gotische muurgraf en de oude kapittelzaal resteren; de ruimte erboven, tijdens het gesticht gebruikt als isoleercellen, is nu gewijd aan het psychiatrische verleden van het paleis.