Maison des Rochers de Graufthal, Rotswoning in Eschbourg, Frankrijk

De Maison des Rochers de Graufthal bestaat uit drie huizen die deels in rode zandsteenkliffen zijn gebouwd en ongeveer 7 meter boven de dorpsstraat uitsteken. De rotswanden zelf vormen de achtermuren en vaak ook de plafonds van deze leefruimten.

De archeologen Robert Forrer en Charles Spindler onderzochten de site in 1899 en dateerden de eerste rotsholten in de middeleeuwen, toen ze als graanschuren dienden; van hun houten palen zijn de gaten nog in de rots te zien. In de 17e eeuw werden de holten noodwoningen, in de 18e eeuw echte huizen, waarvan een deurlatei uit 1760 getuigt. In de 20e eeuw woonden hier drie gezinnen; Catherine Ottermann, genoemd „Felsekaeth”, overleed in 1958 als laatste bewoonster. Sinds 20 december 1988 zijn de huizen ingeschreven als monument historique.

Deze huizen in de rots tonen hoe mensen in deze regio hun woningen direct in de steen hebben geïntegreerd, waarbij ze de natuurlijke rotswanden als muren en plafonds gebruikten. Je kunt vandaag nog zien hoe inventief de inwoners met hun omgeving omgingen.

De drie rotswoningen liggen in de eerste rotsnis, ongeveer 7 meter boven de dorpsstraat, bereikbaar via een voetpad. De begane grond heeft een keuken, woonkamer en stal, daarboven een slaapzaal, hooizolder en graanzolder. De keuken werd door twee huizen gedeeld.

Interessant is dat sommige kamers natuurlijke rotsplafonds combineren met kunstmatig toegevoegde dakpannen om gaten dicht te maken en water buiten te houden. Een historische lucifersfabriek werkte in een van de bovenste schuilplaatsen, wat herinnert aan het industriële gebruik van deze ongewone locatie.