Hôtel de Masseran, Neoclassicistisch herenhuis in 7e arrondissement, Frankrijk.

Het Hôtel de Masseran is een particulier herenhuis, in 1787 gebouwd door architect Alexandre-Théodore Brongniart aan de rue Masseran 11 in het 7de arrondissement van Parijs. De tuingevel, zichtbaar vanaf de boulevard des Invalides, wordt geleed door pilasters met Korinthische kapitelen. Het gebouw telt 3.000 m² vloeroppervlak en een tuin van 1.590 m². Vanaf de straat staat voor het huis een hoge crèmekleurige muur met een uitspringende stenen ingang en donkere dubbele deuren.

Het in 1787 door Alexandre-Théodore Brongniart gebouwde huis – hij bezat de grond en volgde de werken nauwgezet – dankt zijn naam aan Carlo Sebastiano Ferrero Fieschi, prins van Masserano, grand van Spanje, afstammeling van Karel Emanuel II van Savoye en neef van Lodewijk XVI. De familie Ferrero-Fieschi behield het tot 1833, toen Carlo Ludovico stierf en de dynastie uitstierf. In 1836 kwam het aan de uit België afkomstige Parijse bankier Louis François-Xavier De Clercq; in de jaren 1970 verkochten de Rothschilds het aan Félix Houphouët-Boigny, president van Ivoorkust, die het tot zijn dood in 1993 als Parijse residentie gebruikte.

Het huis dankt zijn naam aan Carlo Sebastiano Ferrero Fieschi, prins van Masserano, die het in 1787 liet bouwen. In de twintigste eeuw gaf graaf Étienne de Beaumont, mecenas van Diaghilevs Ballets Russes, hier beroemde feesten, waaronder in 1939 een „Lodewijk XIV”-bal dat de pracht van Versailles deed herleven. Hij huisvestte Marie Laurencin in een paviljoen aan de binnenplaats en verhuurde dat op de hoek van de rue Duroc aan beeldhouwer Jo Davidson.

Het gebouw staat aan de rue Masseran en is niet opengesteld voor het publiek omdat het een privéwoning blijft. Het kan van buiten worden bewonderd en het loont de moeite om de details van de neoklassieke gevel vanaf straat te observeren.

Raymond Radiguet ontleende het decor van Le Bal du comte d'Orgel, verschenen in 1924, twee jaar na zijn dood, aan de interieurs van het huis. Het was toen eigendom van graaf Étienne de Beaumont, die er in 1939 een „Lodewijk XIV”-bal gaf.