Grange Huguenet, Beschermde historische schuur in Besançon, Frankrijk

Grange Huguenet is een voormalige landbouwschuur in de wijk Montrapon-Fontaine-Écu in Besançon, geworden tot een buitenverblijf. De lichtstenen gebouwen liggen rond een gewelfde poort met houten lamellendak en gesloten smeedijzeren hek; links staat een lage vleugel met roodbruin pannendak, rechts een hoger deel met getraliede vensters. Een bepleisterd gebouw in bleek geelbeige, met bruine luiken en klimplanten, loopt langs een grindpad.

De Grange Huguenet is een 18e-eeuws gebouw in Besançon dat toebehoorde aan Emmanuel Rochet, schepen van de stad. Na zijn dood ging het naar zijn weduwe Jeannette Martin en vervolgens naar zijn neven Claude Joseph Huguenet, advocaat en procureur des Konings, en Joseph Xavier Huguenet, arts. In 1790 kocht de wijnhandelaar Jean François Munier het domein, en in 1848 vestigde Alphonse Delacroix, getrouwd met Jenny Munier, zich er en gaf het gebouw zijn huidige aanzien.

De naam komt van de neven Huguenet die het goed in de 18e eeuw erfden: Claude Joseph, advocaat en procureur des Konings, en Joseph Xavier, arts. Alphonse Delacroix, die er in 1848 kwam wonen, behield de oude taxus- en haagbeukmassieven en de notenlaan, en plantte paulownia's, catalpa's, sequoia's en sophora's zoals op de Promenade Micaud. Het park met zijn eethoekjes, tafels, banken en kegelspelen is sinds 1937 beschermd.

Het park van 4,5 hectare ligt op een verhoogde plek met uitzicht over Besançon en omgeving; de toegang loopt via de gewelfde poort met smeedijzeren hek in de wijk Montrapon-Fontaine-Écu. Het park is sinds 1937 beschermd als natuurschoon, waardoor paden en oude bomengroepen behouden blijven. Het geheel is ingeschreven als monument historique: het bezoek betreft het gebouw, het park, de omheiningsmuur en de poorten.

Het park van 4,5 hectare is sinds 1937 geklasseerd als site en natuurmonument van artistiek, historisch, wetenschappelijk, legendarisch en schilderachtig karakter, op verzoek van archeoloog en mede-eigenaar Robert Demangel, om het tegen stedenbouwkundige risico's te beschermen. Alphonse Delacroix behield de oude taxus- en haagbeukmassieven en de notenlaan, maar verving de fruitbomen door paulownia's, catalpa's, sequoia's en sophora's, dezelfde soorten die hij voor de Promenade Micaud gebruikte.