Grand Temple, Protestantse tempel in Nîmes, Frankrijk

De Grand Temple is een protestants bedehuis aan de boulevard Amiral-Courbet 23 in Nîmes, tussen 1714 en 1736 gebouwd als kerk van een dominicanenklooster. De lichte stenen gevel is barok, met een donkere dubbele deur onder een gebeeldhouwd wapenschild, pilasters en een hoog venster met kleine ruitjes. Binnen is een zaal met tongewelf, zuilen, roodbruine banken, een preekstoel en een pijporgel in een donkerhouten kas.

Het gebouw werd tussen 1714 en 1736 opgetrokken als kerk van een dominicanenklooster. Tijdens de Revolutie verlieten de dominicanen het; de buiten gebruik gestelde kerk werd door protestanten gehuurd en ingewijd door dominee Paul Rabaut. In 1803 werd ze officieel aan de gereformeerde eredienst toegewezen en kreeg ze de naam Grand Temple; in 1821 werd een orgel gebouwd.

De naam Grand Temple kreeg het gebouw in 1803, toen de voormalige dominicanenkerk officieel aan de gereformeerde eredienst werd toegewezen, na de inwijding door dominee Paul Rabaut. Achter de ingang dragen twee zwarte marmeren platen de Decaloog en de „samenvatting van de Wet”, het enige sieraad van deze sobere Languedocische gebedsruimte.

Het gebouw staat in het stadscentrum en is gemakkelijk te bereiken lopend vanaf belangrijke oriëntatiepunten en openbare ruimten. Bezoekers moeten rekening houden met beperkte toegang buiten servicetijden, en stil en respectvol gedrag wordt op prijs gesteld.

Het pijporgel werd in 1821 gebouwd, achttien jaar nadat het gebouw in 1803 officieel aan de gereformeerde eredienst was toegewezen. Het staat achter in de zaal boven een houten balustrade, met de zilverkleurige metalen pijpen in een donkerhouten kas, recht boven de preekstoel en de twee boogvormige houten deuren.