Garlaban, Kalkstenen top in Bouches-du-Rhône, Frankrijk

De Garlaban is een kalksteentop in de Bouches-du-Rhône die 714 meter hoog is en uittorent boven de stad en de vlakte van Aubagne. Het bovenste deel is een lichtgrijze rotswand met horizontale banden en een bijna vlakke bovenrand; daaronder dalen steile flanken van dezelfde lichte steen af in richels en onregelmatige rotspartijen. Donkergroen struikgewas bedekt de lagere hellingen. Het hoogste punt van het massief van de Garlaban is trouwens de Butte des Pinsots met 731 meter.

Zeelieden uit Marseille gebruikten het kenmerkende profiel van de berg in voorbije eeuwen als navigatiereferentie om hun schepen veilig te begeleiden. Het diende als een essentieel oriëntatiepunt voor de maritieme navigatie in de regio.

Marcel Pagnol opent La Gloire de mon père met „Je suis né dans la ville d'Aubagne, sous le Garlaban couronné de chèvres“, een herinnering aan de laatste geitenhoeders. Simone de Beauvoir, die hem „Gardaban“ spelt, noemt in La Force de l'âge wandelingen daar tijdens haar leraarschap in Marseille.

Meerdere wandelpaden voeren naar de top vanaf Aubagne en omliggende dorpen, met verschillende moeilijkheidsgraden. Plan uw route van tevoren en neem voldoende water mee, evenals geschikt schoeisel voor het rotsachtige terrein.

De top ligt op 714 meter, maar het hoogste punt van het Massif du Garlaban is de Butte des Pinsots met 731 meter. Marcel Pagnol opent La Gloire de mon père met een beschrijving van de top als een enorme toren van blauwe rotsen aan de rand van het Plan de l'Aigle.