Gare de Ners, Historisch spoorwegstation in Boucoiran-et-Nozières, Frankrijk.

De Gare de Ners is een voormalig spoorwegstation in Boucoiran-et-Nozières, op de rechteroever van de Gardon op 84 meter hoogte. Het reizigersgebouw is van rode baksteen met stenen profielen in neotudorstijl: drie traveeën, korfboogdeuren op de begane grond, drie kruisvensters op de verdieping en een schilddak van leisteen met een middenkap. Rechts rijst een hoge bakstenen schoorsteen op, op de bovenfaçade hangt een blauw bord „NERS”.

Het station van Ners werd tussen 1839 en 1841 gebouwd op initiatief van ingenieur Paulin Talabot, aan de lijn van Nîmes naar La Grand-Combe, het zuidelijke deel van de lijn Saint-Germain-des-Fossés–Nîmes-Courbessac, de ligne des Cévennes. Het werd in 1841 in dienst genomen door de Compagnie des Mines de la Grand'Combe et des chemins de fer du Gard, om steenkool uit de Cevennen naar de haven van Beaucaire te brengen. Omnibustreinen naar Alès en Nîmes bedienden het tot 1973.

Het station draagt de naam van de gemeente Ners, enkele honderden meters noordwaarts voorbij de gecombineerde spoor- en wegbrug over de Gardon. Het reizigersgebouw is een kopie van een Engels station, een „hommage” van Paulin Talabot aan zijn vriend Robert Stephenson. Het neo-Tudor metselwerk, de stenen profielen en het leien dak, dat afwijkt van de plaatselijke pannendaken, zijn de details om op te letten.

Het station ligt op de rechteroever van de Gardon op 84 meter hoogte, tussen het buiten gebruik gestelde station Vézénobres en het nog bediende station Boucoiran. Het gebouw is gesloten en alleen van buiten te zien; het dorp Ners ligt enkele honderden meters noordelijker, aan de overkant van de gecombineerde spoor- en wegbrug over de Gardon.

Het reizigersgebouw zou een kopie zijn van een Engels spoorwegstation, gebouwd door Paulin Talabot als hommage aan zijn vriend Robert Stephenson. De bakstenen gevels, de geprofileerde stenen omlijstingen en de leien daken werden op 25 juni 1987 als monument historique ingeschreven.