Forges de Dampierre-sur-Blévy, Historische smederij in Maillebois, Frankrijk.

Forges de Dampierre-sur-Blévy is een ijzerfabriek aan de Blaise met twee tweelinghoogovens in één gebouw, elk met een achthoekige schoorsteen. Bewaard zijn het huis van de meester-smid, de kolen- en giet hallen, de blaasbalggebouwen en de woning van de klerk, naast een vijver van 17 ha.

De ijzerproductie in Dampierre-sur-Blévy is gedocumenteerd vanaf 1487, toen François Courseuilles de helft van een oven onder de dijk van de vijver kocht. De familie Courseuilles verkocht de smederij in 1669 aan Henri Jules de Bourbon-Condé, hertog van Enghien, die in 1667 het bos van Senonches had gekocht. Colbert liet hier kanonnen voor de koninklijke marine gieten en in 1688 gietijzeren buizen voor het canal de l'Eure, die in 1705 werden teruggebracht om te worden omgesmolten.

Het huis van de meester-smid is het enige gebouw dat bewaard bleef toen het terrein begin twintigste eeuw een landgoed werd; de werkplaatsen en hoogovens eromheen werden gesloopt. De plek is verbonden met de familie de Courseuilles, van wie verschillende leden in de zeventiende eeuw in de kerk van Dampierre werden begraven, voordat de smederij in 1669 werd verkocht aan Henri Jules de Bourbon-Condé, hertog van Enghien.

De resten liggen achter de dam van de 17 ha grote vijver aan de Blaise, met de dubbele oven, de kolenhal en de giet hal bij elkaar nabij het huis van de smidse meester. De grond tussen de gebouwen is gras en ongelijke steen; trek tijd uit voor de hele ronde. Het terrein is een openluchtmonument zonder gemarkeerde route.

In 1688 goten de tweelingovens gietijzeren buizen van 48 cm doorsnee en 1 m lang voor het Canal de l'Eure; na het staken van de werken werden de buizen in 1705 teruggebracht om te worden omgesmolten. Dezelfde smederijen leverden ook kanonskogels aan Rouen, Le Havre en Saint-Malo.