Dolmen de Penhap, Neolithisch grafmonument in Île-aux-Moines, Frankrijk.

De dolmen van Penhap is een ganggraf met een geknikte gang van drie draagstenen en een deksteen die uitkomt in een vierhoekige kamer, begrensd door negen orthostaten. Deze dragen een enkele dekplaat van 4,8 m lang, 3,6 m breed en 0,95 m dik. De linker pijler bij de ingang (C1) heeft gravures op de buiten- en binnenkant.

De dolmen is de enige overlevende van een reeks monumenten die ooit bedekt waren door een 80 m lange cairn, die al in 1825 grotendeels was verwoest. Abbé Joseph Mahé zag in 1819 een rij kleine grafheuvels met een piramidale menhir op de oostelijkste. P. Lucas tekende in 1852 een plattegrond en Alphonse Mauricet groef in 1877 zonder archeologisch materiaal te vinden. Op 29 oktober 1979 werd hij geklasseerd als historisch monument.

De eerste steen links bij de ingang van de kamer (orthostaat C1) draagt twee ingegrifte motieven. A. de Mortillet las het binnenste als een bijl in haar schede; Serge Cassen stelt een inktvis op de binnenkant en een potvis op de buitenkant voor. Het buitenmotief, de „hache-charrue", komt ook voor bij Mané Lud, Kermaillard, Gavrinis en Er Grah. In de 19e eeuw woonde een vissersfamilie in de kamer.

De dolmen ligt in het zuiden van de Île-aux-Moines, bij de Pointe de Penhap, op kale zandgrond die via de voetpaden van het eiland bereikbaar is; de draagstenen staan in lage vegetatie, let dus op waar u loopt rond de stenen. De kamer is ongeveer 1,8 m hoog en bereikbaar via een geknikte gang van zo'n 3 m; naar binnen kijken kan, rechtop staan niet.

De kamer bood in de 19e eeuw onderdak aan een vissersfamilie; Alphonse Mauricet vond bij zijn opgraving in 1877 geen archeologisch materiaal. De eerste rechtopstaande steen links bij de ingang van de kamer draagt twee gravures: Serge Cassen leest op de binnenkant een inktvis en op de buitenkant een potvis, eerdere onderzoekers zagen een steelbijl en een "ploegbijl".