Notre Dame de Mantes, Gotische kerk in Mantes-la-Jolie, Frankrijk.

Notre Dame de Mantes is een gotische kerk aan de Seine in Mantes-la-Jolie, gekenmerkt door drie grote portalen en tweelingtorens aan de westkant. Het interieur strekt zich uit over ongeveer 67 meter in lengte en bevat een gewelfd plafond met opmerkelijke hoogteeigenschappen.

De bouw van het huidige gebouw begon tussen 1155 en 1170, gefinancierd door de commune en de kroon, en ging in fasen door tot in de 14e eeuw. De noordtoren was rond 1266 voltooid; de bovenste verdieping werd na een instorting van 1492 tot 1508 herbouwd. Tijdens de Revolutie geplunderd en omgevormd tot salpeterfabriek en arsenaal, werd de kerk in 1840 geklasseerd als Monument historique; Alphonse Durand herbouwde de noordtoren van 1851 tot 1855.

De westgevel bewaart twee portalen uit de 12e eeuw: het linker (ca. 1170) toont de Opstanding met de Quem quaeritis?-scène, het middenportaal de Dood, Hemelvaart en Kroning van Maria. Het middenportaal raakte zwaar beschadigd in de Revolutie; enkele verminkte beelden, door Alphonse Durand gevonden in de funderingen van het oude Ursulinenklooster, worden deels bewaard in het Musée de l'Hôtel-Dieu.

De kerk staat op een hoogte boven een bocht van de Seine en is het best te zien bij aankomst uit het noorden of oosten. In de buitenmuren zijn de steigergaten van de middeleeuwse bouwers zichtbaar. De noordzijde werd in 2012 gerestaureerd.

De gewelven van de tribunes zijn het merkwaardigste kenmerk van de kerk: spits toelopende dwarse tongewelven met grote ronde oculi, een systeem dat in Frankrijk nergens anders voorkomt; alleen de schijntribune van William of Sens in het koor van Canterbury is vergelijkbaar. In de 14e eeuw werden acht traveeën vernieuwd met gewone vierdelige gewelven en spitsboogvensters, en die traveeën zijn zichtbaar lichter dan de overige.