Cirque-Théâtre d'Elbeuf, Historisch theater en circusgebouw in Elbeuf, Frankrijk

Het Cirque-Théâtre d'Elbeuf verenigt een ruwe lichtstenen muur met rode baksteenbanden en twee kleine ronde vensters met een grijzen stenen entreeportaal waarvan de hoge pijler zich welft over drie door zuilen omkaderde boogopeningen. Boven de bogen staan de gebeitelde woorden „Cirque” en „Théâtre”, met een wapenschild ertussen. Achter deze gevel draagt een achthoekige constructie van gietijzer en ijzeren vakwerk een 28 meter hoge koepel met lantaarn, rond een ronde piste van 13,5 meter en een Italiaans toneel.

In 1892 geopend, werd het gebouw ontworpen door de Elbeufse architecten Laquerrière vader en zoon met aannemer Henry Blanchet; het bood oorspronkelijk 2.000 plaatsen, later tot 2.200, en stallen voor 35 paarden. In 1942 omgebouwd tot bioscoop, in 1957 door de stad gekocht, werd het in 1967 Huis van de Vakbonden en Oud-strijders met gymnastiekzaal. In 1998 ingeschreven als monument historique, heropende het in 2007 als theaterzaal na drie jaar werken en tien miljoen euro investering.

De in de drie bogen gegraveerde woorden „Cirque” en „Théâtre” kondigen de dubbele bestemming van het gebouw aan. Als Pôle national cirque wordt het sinds 2015 geleid door Yveline Rapeau, die ook La Brêche in Cherbourg-Octeville leidt; beide Normandische huizen delen een platform voor productie en spreiding. Ongeveer 80 voorstellingen per jaar trekken meer dan 20.000 toeschouwers per seizoen.

Het entreeportaal rechts in de gevel heeft drie boogopeningen met donkerhouten deuren en vensters, geflankeerd door zuilen en bekroond met de gebeitelde opschriften "Cirque" en "Théâtre"; een vierkant paneel op de pijler kondigt het programma aan. Het gebouw staat in Elbeuf, in Seine-Maritime, en werkt als Pôle national cirque met ongeveer 80 voorstellingen per seizoen, zodat het interieur meestal tijdens een voorstelling te zien is.

Dit is een van de laatste permanent opererende circusgebouwen in Frankrijk, die een zeldzaam gebouwtype bewaart dat bijna verdwenen is. De combinatie van een vaste circusring en een klassiek theaterpodium maakt het een ongebruikelijk voorbeeld van hoe vermaak in de 19e eeuw werd benaderd.