Château de Bainville-aux-Miroirs, Middeleeuwse kasteelruïne in Bainville-aux-Miroirs, Frankrijk.

Het Château de Bainville-aux-Miroirs is een middeleeuwse vestingruïne op een rotsachtige uitloper boven de Moezel. Bewaard is een donjon die tot een 26 meter hoge stenen naald met gebroken randen is herleid; enkele meters onder de top is de aanzet van een kruisribgewelf van een zaal op de derde verdieping te zien. Een lager ruïnemassief bevat een grote halfronde boog, en ook resteert een steunmuur die een ringmuur droeg.

Het kasteel werd rond 1263 gebouwd door graaf Hendrik I van Vaudémont, terwijl de kroniek van Moyenmoutier 1261 vermeldt, te midden van conflicten tussen de graaf, de hertog van Lotharingen en de bisschop van Metz. In 1268 erkende een overeenkomst met de abdij van Saint-Evre de vesting. Lotharingse troepen verwoestten haar in 1468 en na 1477 verbood de hertog elke herbouw; daarna diende de plek tot begin twintigste eeuw als steengroeve.

Kasteel, kerk en benedictijner priorij lagen naast elkaar, en in de archieven zijn talrijke geschillen over rechten en grond tussen hen bewaard. De priorij volgde de regel van Saint-Gorze en was verbonden met de abdij Saint-Evre in Toul, die lang het recht behield de pastoor te benoemen. Nadat de monniken in de 17e eeuw vertrokken, verkocht de geestelijkheid van Toul het domein, dat als boerderij werd voortgezet.

De ruïne ligt op een rotsige uitloper boven de Moezel, buiten het huidige dorp, naast kerk en begraafplaats. Een trap leidt naar de begraafplaats; de gracht tussen kasteel en kerkhof bestaat voort als tuin links van die trap. De voet van de donjon is bij recente werken versterkt; de kleine ruimte onder de stenen naald heeft een dichtgemaakte toegang.

Laboratoriumonderzoeken met behulp van koolstof-14-datering toonden aan dat de toren in de 15e eeuw wijzigingen onderging, kort voor zijn definitieve vernietiging. Dit suggereert dat de plaats actief werd bijgewerkt ondanks groeiende bedreigingen.