Église Saint-Sauveur de Casesnoves, Middeleeuwse kerk in Ille-sur-Têt, Frankrijk

De Église Saint-Sauveur de Casesnoves is een klein Romaans schipkerkje van onregelmatige breuksteen, gedekt met platte stenen platen (lauzes), op 161 m hoogte in het verlaten gehucht Casesnoves, 2 km ten westen van Ille-sur-Têt. De halfronde apsis heeft blinde boogreeksen in Lombardische stijl zonder lisenen, met in het midden een venster met dubbele versnijding. Het schip heeft een tongewelf en sluit via een zeer brede triomfboog aan op het koor; in de zuidmuur zit een deur van roze marmer en aan de westzijde een klokkengevel.

De kerk werd rond 1050 gebouwd, mogelijk in twee fasen, en wordt in 1288 voor het eerst vermeld met Ramon Joan als kapelaan. In de 13e of 14e eeuw werd het schip westwaarts verlengd met een klokkengevel, een noordelijke kapel toegevoegd en de zuiddeur vervangen door een portaal van roze marmer. De parochie werd in 1561 bij Ille gevoegd en het gebouw werd tijdens de Franse Revolutie als nationaal goed verkocht. Romaanse muurschilderingen werden in 1953 herontdekt en in 1954 verwijderd; de kerk is sinds 6 juni 1955 ingeschreven als monument historique.

De naam Casesnoves komt van het Latijnse Casas novas, „nieuwe huizen“, voor het eerst vermeld in 1076. In de 19e en vroege 20e eeuw hield de traditie vol dat de kerk aan de Spaanse heiligen Justus en Pastor was gewijd, een door de lokale dichter Joseph-Sébastien Pons overgenomen lezing; hij noemde het vervallen dorp zijn favoriete wandeling.

De kerk staat in het verlaten gehucht Casesnoves, ongeveer twee kilometer ten westen van het centrum van Ille-sur-Têt en minder dan drie kilometer van Rodès en Bouleternère, op de linkeroever van de Têt bij de rotswanden van de ravijn. De gemeente kocht het gebouw in 1990 en liet het in 1990 en 1992 restaureren, waarbij de muren werden versterkt en het dak vernieuwd. De toegang gaat te voet door de omliggende boomgaarden; de bodem van het voormalige landbouwmagazijn is oneffen.

De muurschilderingen van deze kerk zijn de oudste van Noord-Catalonië, geschilderd rond het midden van de 11e eeuw, iets eerder dan die van Sant Martí de Fenollar. In 1954 losgemaakt nadat de burgemeester een antiquair had getipt, doken ze in 1978 op in Genève en bevinden ze zich nu bij de stichting Abegg bij Bern en in het museum van Genève; enkele fragmenten zijn nog ter plaatse.