Our Lady of Lebanon of Paris Cathedral, Maronitische kathedraal in 5e arrondissement, Frankrijk

Onze-Lieve-Vrouwe van Libanon in Parijs is een neogotische kerk, in 1893-94 gebouwd naar ontwerp van architect Jules-Godefroy Astruc, op rue d'Ulm 15-17 binnen het terrein van het Institut Curie. De gevel van lichtbeige steen heeft een hoog spitsboogvenster met maaswerk, daarboven een rond venster en lager twee kleinere spitsboogvensters met tralies. Binnen lijnen gebundelde zuilen met gebeeldhouwde kapitelen het schip tot een apsis met driedelige lancet en roosvenster.

De kerk werd rond 1893 gebouwd naar plannen van architect Jules-Godefroy Astruc en op 13 mei 1894 ingewijd voor de jezuïetenpaters van de school Sainte-Geneviève. Na de scheidingswet van 1905 moesten de jezuïeten haar verlaten; in 1915 werd ze toegewezen aan de maronitische eredienst. In 1937 kwam rond de parochie het Frans-Libanese tehuis tot stand.

De kathedraal dient als spiritueel centrum voor de maronitische gemeenschap in Frankrijk en herbergt religieuze diensten en vieringen volgens oosters-katholieke tradities. Het behoudt verbindingen met de Libanese erfenis door dagelijkse geloofspraktijken en gemeenschapsvergaderingen.

Het gebouw ligt op rue d'Ulm dicht bij de Sorbonne en de Jardin du Luxembourg, wat het gemakkelijk bereikbaar maakt te voet vanaf nabijgelegen metrostations. De omgeving is rustig ondanks de centrale ligging in de universiteitswijk.

Meer dan dertig jaar nam het klassieke label Erato de meeste van zijn opnamen in deze kerk op, meer dan 1200 platen, onder anderen met fluitist Jean-Pierre Rampal, trompettist Maurice André en het kamerorkest Jean-François Paillard. In 1984 richtte de Spaanse kunstenaar Miquel Barceló op voorstel van Robert Calle, directeur van het aangrenzende Institut Curie, hier zes maanden een tijdelijk atelier in en schilderde er zijn Louvre-reeks, die het jaar daarop in Bordeaux werd getoond.