Kathedraal Notre-Dame van Évreux, Katholieke kathedraal in Évreux, Normandië, Frankrijk

De kathedraal van Évreux is gebouwd uit lichtgrijze steen: links op de westgevel rijst een vierkante toren in verdiepingen op tot een koepelvormige bekroning, boven een rond roosvenster en een verdiept boogportaal. Rechts bekroont een slanke opengewerkte spits een vierkante toren met pinakels, en het lange schip heeft een steil leien dak met kleine pinakels langs de rand. Spitsboogvensters met maaswerk staan tussen steunberen, voor een lage stenen muur met metalen hek.

Al in 912 stond hier een kerk, die aartsbisschop Francon van Rouen aan hertog Rollo toonde. Na de brand van 1119 werd een nieuwe romaanse kathedraal gebouwd, ingewijd in 1077; de arcaden van het schip bleven bewaard. Vanaf 1220 begon de gotische verbouwing, en Gautier de Varinfroy leidde vanaf 1253 de werken aan het bovenste deel van het schip en de koorafsluiting.

De kathedraal herbergt verzamelingen glas-in-loodramen uit de 13e tot 16e eeuw die religieuze figuren en Normandische persoonlijkheden afbeelden. Deze ramen vertellen verhalen uit de Bijbel en het dagelijks leven, tonen de artistieke vaardigheden van voorbije generaties.

De westelijke ingang ligt onder de twee laat-16de-eeuwse torens; het schip telt zeven traveeën tot het koor, en het Quoirin-orgel van 2006 rijst aan de westzijde op van het triforium tot het gewelf. Het bisschoppelijk paleis uit de 15de eeuw sluit aan de zuidzijde aan, die daardoor deels aan het zicht onttrokken is. De 78 m hoge Clocher d'Argent is van buitenaf te herkennen, en het ontbrekende houten torentje op de zuidwesttoren valt op vanuit de omliggende straten.

De zuidwesttoren droeg ooit een achthoekige houten klokkenstoel met spits, die na de Tweede Wereldoorlog niet werd hersteld; de toren eindigt nu vlak. De noordtoren, de klokkentoren, zou een fundering uit 1392 hebben en werd in 1417 voltooid. De 78 meter hoge spits, Clocher d'Argent genaamd, werd na de bombardementen herbouwd.