Saint Mihiel Abbey, Benedictijner abdij in Saint-Mihiel, Frankrijk.

De abdij van Saint-Mihiel is een complex in lichtbeige steen: een kerk met hoge gotische vensters en een romaanse voorhal, naast een vierkante toren met piramidevormig leien dak en een achthoekig torentje. Daaraan sluit een lage vleugel met rood pannendak en rondboogvensters aan. In de gebouwen zijn de benedictijnse bibliotheek en het museum voor religieuze kunst ondergebracht.

De abdij werd in 708 of 709 gesticht door graaf Wulfoalde en zijn vrouw Adalsinde, vermoedelijk om relieken onder te brengen die Wulfoalde uit Italië had meegebracht. Rond 820 verplaatste abt Smaragdus de gemeenschap van de helling Castellion naar de oever van de Maas, bij het toen Godinécourt geheten dorp. Tussen 816 en 826 verkreeg Smaragdus koninklijke bescherming van Lodewijk de Vrome, waardoor het vervoer van goederen van het klooster vrijgesteld werd van tol. In 1791 werd de abdij opgeheven.

De benedictijnse bibliotheek, nog in haar oorspronkelijke gebouwen, bewaart bijna 8.700 werken, waaronder 74 handschriften en 86 wiegendrukken. Twee achttiende-eeuwse zalen, een ervan 50 meter lang, dienden om meer dan 12.000 banden te ordenen. Sinds 1998 huist op de begane grond van de vleugel het departementale museum voor religieuze kunst.

De locatie functioneert nu als museum met religieuze objecten en heilige kunst uit de regio, die het kloosterleven toont. Het helpt om langzaam door de verschillende kamers te lopen en te begrijpen hoe elk gebied werd gebruikt.

De benedictijnse bibliotheek, in 1775 gebouwd, bevindt zich nog altijd in haar oorspronkelijke gebouwen en bewaart bijna 8.700 werken, waaronder 74 handschriften en 86 wiegendrukken. Een Franse granaat beschadigde de zaal zwaar in 1915; de collecties werden naar het museum van de Cour d'Or in Metz overgebracht en in 1935 teruggegeven.