St Florent Abbey, Benedictijner klooster in Saumur, Frankrijk.

De abdij van Saint-Florent is een voormalig benedictijner klooster op de linkeroever van de Thouet, nabij de samenvloeiing met de Loire. Het bewaarde complex vormt een lange rechthoek van lichtgrijze en beige steen onder donkerblauwgrijze leien, met een hoge gotische kerk en puntige spits aan het ene uiteinde en een kleiner gebouw met toren aan het andere. Een vierkante toren met slanke leien spits en boogopeningen met lamellen staat naast het hoofdgebouw.

Na de Vikingaanvallen verliet de gemeenschap de oorspronkelijke site Mont-Glonne, het latere Saint-Florent-le-Vieil, en vestigde zich tussen 937 en 958 in Saumur met een nieuwe abdijkerk. In 1026 nam Foulques Nerra stad en kasteel in; de monniken weigerden de aangeboden plek in Angers en vestigden zich op de linkeroever van de Thouet bij de samenvloeiing met de Loire, op het landgoed Verrie. De abdij werd tijdens de Revolutie opgeheven en de meeste kloostergebouwen werden in de 19e eeuw gesloopt; de resten werden in 1964 en 1973 beschermd.

De abdij dankt haar naam aan Florentius van Anjou, een lokale heilige wiens relieken de monnik Absalon uit Tournus meebracht. In 1475 vond Lodewijk XI het lichaam van de heilige in Roye en na de vrede van Picquigny pelgrimeerde hij op 7 december hierheen; op zijn bevel werden de relieken in 1480 overgebracht. De kanunniken van Roye haalden later een deel terug.

Plan uw bezoek door u te concentreren op de resterende bouwdelen, aangezien niet alle structuren van het oorspronkelijke complex nog zichtbaar zijn. Een rondleiding biedt het duidelijkste inzicht in de indeling en de verhalen van wat hier ooit stond.

De naam van de abdij leeft voort in het gehucht Saint-Florent bij Saumur, en de site heet ook Saint-Florent-le-Jeune om hem te onderscheiden van Saint-Florent-le-Vieil, de oudere stichting van Mont-Glonne die een afhankelijkheid werd. De bewaarde resten werden in 1964 en 1973 als historisch monument geklasseerd.