Manoir de Kerazan, Landhuis in Loctudy, Frankrijk.

Het Manoir de Kerazan tussen Pont-l’Abbé en Loctudy bestaat uit een tweevleugelig woonhuis van graniet en leisteen. De oostvleugel is bijna ongewijzigd uit de 16e eeuw, de overige delen dateren uit de 18e en 19e eeuw. De noordgevel heeft gerusticeerde hoekpilasters en het gebeeldhouwde wapen van de graven van Rosmorduc; ertegenaan staat een ronde traptoren met kegeldak.

De familie Kerfloux bouwde hier eind 16e of begin 17e eeuw een versterkt woonhuis; de oostvleugel dateert daarvan. Louis de Rosmorduc voegde in de jaren 1760 een verdieping toe en vergrootte de vensters, en het domein werd op 19 juli 1794 als nationaal goed voor 46.000 livres verkocht aan architect Louis Derrien. Joseph-Georges Astor schonk het in 1928 aan het Institut de France, op voorwaarde dat er een museum en een borduurschool kwamen.

De laatste zaal toont de collectie Quimper-faience die Joseph Astor begon en zijn zoon Joseph-Georges uitbreidde met stukken van zijn vriend Alfred Beau. Blikvanger is een 1,20 m hoge faience-cello door Beau, de enige in zijn soort. Het huis bezit de grootste groep werken van Beau.

Het manoir is geopend van Pasen tot eind september; de rest van het jaar niet. De rondgang omvat de kamers op de begane grond en de collectie Quimper-aardewerk; het park van vijf hectare met droge gracht en kanaal is apart te bewandelen. Het complex ligt tussen Pont-l'Abbé en Loctudy, enkele kilometers ten noorden van Loctudy.

Het park van vijf hectare werd in 1765 aangelegd en later omgevormd van een barokke tuin tot een Engelse landschapstuin, waarvan een buxustuin en een kastanjelaan bewaard bleven. De haakvormige gracht, ooit voor waterspelen gebruikt, herbergt nu eenden en kikkers, en tussen beuken en appelbomen groeien Chinese windmillpalmen.