Abbaye de la Valroy, Cisterciënzer abdij in Saint-Quentin-le-Petit, Frankrijk.

De abdij van la Valroy is een voormalige cisterciënzerabdij in het dal van de Barres tussen Saint-Quentin-le-Petit en Sévigny, ongeveer 41 km ten noorden van Reims. Er staat geen enkel kloostergebouw meer; pas na de Eerste Wereldoorlog werd de plattegrond blootgelegd, en in La Bouverie zijn enkele spolia bewaard. Het zichtbare metselwerk is een cilindrische toren van lichtgrijze en bleekbeige blokken, met een gebroken top, een klein rechthoekig venster en een grotere onregelmatige opening met uitstekende stenen.

De abdij werd in 1147 opgericht door monniken uit Notre-Dame d'Igny en ondergingen een grote herbouw in 1423. Deze bleef actief tot aan de sluiting tijdens de Franse Revolutie aan het einde van de 18e eeuw.

De Latijnse naam van de abdij, Vallis Regis (Val-le-Roi, „Koningsdal”), herinnert aan haar koninklijke stichting: Hugues I de Roucy en zijn echtgenote Richildis van Hohenstaufen, een dochter van keizer Frederik I, stichtten haar in 1147. De monniken kwamen uit Igny en behoorden tot de filiatie van Clairvaux. De abdij bezat boerderijen in La Grange-aux-Bois bij Sévigny, Montigny bij Nizy, La Croix bij Le Thour, Écoret bij Chivres, Les Mortiers bij Wagnon en Herbay bij Signy-le-Petit.

De voormalige abdij ligt in het dal van de beek Barres tussen Saint-Quentin-le-Petit en Sévigny, ongeveer 26 km ten noordwesten van Rethel en 41 km ten noorden van Reims, bij het gehucht La Bouverie. Er staat geen kloostergebouw meer overeind; de plattegrond kwam pas na de Eerste Wereldoorlog aan het licht, dus zoek naar fundamentresten in de bodem. In La Bouverie zijn spolia van de abdij bewaard.

Bombardementen uit de Eerste Wereldoorlog bloten de originele middeleeuwse fundamenten onder latere structuren. Deze accidentele ontdekking gaf onderzoekers onverwachte inzichten in de vroegste bouwmethoden en indeling.