Koninklijke abdij van Rhuys, Benedictijner abdij in Saint-Gildas-de-Rhuys, Morbihan, Frankrijk.

De abdijkerk van Saint-Gildas is het enige overgebleven gebouw van het benedictijnenklooster. Het romaanse koor, daterend van het einde van de 11de en het begin van de 12de eeuw, bestaat uit een centrale apsis met kegeldak, omringd door stralingskapellen met rondboogvensters. Het schip werd na 1699 in neoklassieke stijl herbouwd, en de toren werd naar de westgevel verplaatst en in 1705 voltooid.

Volgens de hagiografische legende stichtte Sint-Gildas de abdij rond 538 en leidde haar tot zijn dood in 565; waarschijnlijker is dat monniken die zijn relieken bezaten haar stichtten. In 1008 bouwden monniken van de abdij van Fleury onder leiding van Sint-Felix het klooster op verzoek van hertog Godfried I van Bretagne opnieuw op; op 30 september 1032 wijdde Judicaël, bisschop van Vannes, het in. De bewaarde romaanse delen van de kerk dateren van het einde van de 11de en het begin van de 12de eeuw.

De kerk bevat de stoffelijke resten van Bretonse heiligen, waaronder Saint Gildas en Saint Goustan, wier verering eeuwenlang de lokale religieuze praktijk bepaalde. De gebeeldhouwde kapitelen met geometrische en plantaardige motieven tonen de vakmanschap die monniken in hun dagelijkse omgeving legden.

De abdijkerk staat in de dorpskern aan de place Monseigneur-Ropert in het departement Morbihan. De romaanse apsis met zijn stralenkapellen is het oudste bewaarde deel; het schip werd na 1699 in neoklassieke stijl herbouwd. In 1802 werd de kerk parochiekerk en de abdijkerk is sinds 1840 geklasseerd als monument historique.

De filosoof Pierre Abélard was van 1125 tot 1133 abt en verliet de plaats na conflicten met monniken die hij onvoldoende gedisciplineerd vond. Zijn verblijf markeerde een zeldzaam moment waarop een groot middeleeuwse denker deze plaats leidde.