Abbaye Notre-Dame de Langonnet, Cisterciënzer abdij in Langonnet, Frankrijk

De Abbaye Notre-Dame de Langonnet is een voormalige cisterciënzerabdij waarvan de gebouwen rond een vierkante binnenplaats zijn gegroepeerd. Een hoge vierkante toren, met een ronde klok en een puntig dak, verrijst op de kruising van twee vleugels; de muren aan de binnenplaats hebben rijen boogvensters en op de begane grond een arcade van rondbogen. De kapittelzaal dateert uit de 13e eeuw en de kerk werd in 1789 ingewijd.

De abdij werd op 20 juni 1136 gesticht door Conan III, hertog van Bretagne, en zijn moeder Ermengarde van Anjou, en ontving twaalf monniken uit de abdij van L'Aumône in Loir-et-Cher. Verwoest tijdens de Bretonse Successieoorlog, werd ze tussen 1470 en 1518 heropgebouwd door de abten Vincent en Henri de Kergoët. Het merendeel van de huidige gebouwen dateert van 1650-1780; de kerk werd in 1789 ingewijd.

De abdij dankt haar naam aan Notre-Dame en haar kerk werd in 1789 ingewijd door abt François Chevreul. Sinds 1857 behoort ze tot de Congregatie van de Heilige Geest, wier missionarissen er in 1880 een middelbare school en een noviciaat leidden. Op 7 en 8 augustus 1880 werd de relikwie van het rechterschouderbeen van de heilige Mauritius vanuit Carnoët hierheen overgebracht voor 20.000 gelovigen.

De abdij ligt ten zuidoosten van het dorp Langonnet, aan de weg naar Plouray, in het decanaat Gourin. Ze behoort nog steeds toe aan de Congrégation du Saint-Esprit, waardoor een deel van het complex niet voor het publiek toegankelijk is; vraag bij de ingang welke delen te bezoeken zijn. De kapittelzaal in ogivale stijl dateert uit de 13e eeuw.

Napoleon I richtte het stoeterij op bij decreet van 10 juni 1806, met veertig hengsten en tien fokmerries. Generaal baron de Wimpfen maakte bezwaar in een rapport van 28 mei 1807: Langonnet lag „in de afschuwelijkste woestijn van Neder-Bretagne” en bevoorrading kon alleen in Pontivy of Hennebont. In 1843 telde het depot zeventig hengsten.