Palais Longchamp, Watertoren en museumcomplex in 4e district, Frankrijk

Het Palais Longchamp is een 19e-eeuws monument in het 4e arrondissement van Marseille, met in het midden een watertoren met een hoge boog, een ronde, met figuren versierde kroon en een getrapte cascade die naar een bassin stroomt. Een ondiepe gebogen colonnade van herhaalde zuilen strekt zich uit naar lagere eindpaviljoenen. De oostvleugel huisvest het Musée des Beaux-Arts, de westvleugel het Muséum d'histoire naturelle.

De eerste steen werd op 15 november 1839 gelegd door de hertog van Orléans, maar het paleis werd pas in 1869 ingehuldigd. De vertraging kwam door de kosten en door verschillende verlaten ontwerpen, waaronder een van Auguste Bartholdi, voordat in 1861 voor Henri-Jacques Espérandieu werd gekozen. Het viert het 85 km lange Canal de Marseille, dat water uit de Durance aanvoerde.

De naam van het paleis komt van het Longchamp-plateau, en de watertoren viert de Durance, voorgesteld door een centrale vrouwenfiguur geflankeerd door allegorieën van druiven en tarwe. Het park erachter omvat een jardin à la française en een Engelse landschapstuin met een 150 jaar oude plataan. Sinds 2013 vervangen diersculpturen de dieren van de voormalige dierentuin.

De buitenruimten zijn te allen tijde vrij toegankelijk voor volledig uitzicht op architectuur en fonteinen, terwijl de interieurs op specifieke dagen geopend zijn. Controleer de openingstijden voordat u uw bezoek plant.

Auguste Bartholdi, later maker van het Vrijheidsbeeld, ontwierp in 1859 een watertoren voor deze plek en claimde de halfronde colonnade als zijn idee. De stad betaalde zijn honorarium maar koos het ontwerp van Henri Espérandieu; Bartholdi verloor zijn rechtszaken, tot een hoger beroep in Aix dat op een boete uitliep.