Abdij van Bellaigue, Romaanse abdij in Virlet, Frankrijk

Notre-Dame de Bellaigue is een voormalige cisterciënzerabdij waarvan de 12de-eeuwse kerk ongeveer 45 meter lang en 15 meter hoog is, met een driebeukig schip met Bourgondisch gewelf en zeven traveeën rondboogarcaden op rechthoekige pijlers met halfzuilen. De westgevel van omstreeks 1140 heeft een groot rondboogportaal met getrapte boogstenen, een hoog middendeel met een venster gedeeld door een middenstijl en twee kleinere rondboogvensters. De kerk wordt geflankeerd door een breed transept en een ronde koorsluiting tussen vier vervallen halfronde apsissen.

De plaats begon als een benedictijns prioraat in 950 en werd een cisterciënzerabdij in 1137 toen monniken uit Montpeyroux hier hun gemeenschap vestigden. Deze verbinding met de cisterciënzerorde vormde de ontwikkeling en religieuze richting van de abdij.

De naam van de abdij komt van „Bellaigue“, wat „mooi water“ betekent, naar de beek Vialle die haar in het zuiden begrenst. De monniken vieren de liturgie nog in het Latijn volgens het Romeins missaal van 1962; sinds 2019 staat de gemeenschap dicht bij de traditionalistische beweging van Richard Williamson en niet meer bij de Priesterbroederschap Sint-Pius X.

De abdij bevindt zich net ten noorden van Virlet en kan rechtstreeks worden bereikt via +33 4 73 52 33 26. Bezoekers moeten van tevoren de beschikbaarheid controleren, aangezien de toegangsvoorwaarden variëren afhankelijk van het seizoen en de activiteiten van de gemeenschap.

Het rondboogportaal van de westgevel wordt geflankeerd door gepaarde zuilen, en daarboven bevindt zich een hoog venster met een verticale middenstijl. Binnen werd het graf van Archambaud VIII van Bourbon, gesneuveld in 1242 in de slag bij Taillebourg, en van zijn echtgenote Béatrix de Montluçon gerestaureerd; zijn schild toont het oude wapen van Bourbon, een rode leeuw met acht blauwe schelpen.