Tumulus du Mané-Lud, Neolithische grafheuvel in Locmariaquer, Frankrijk

De Mané-Lud-tumulus is een 80 m lange aarden heuvel bij Locmariaquer die een zuidwaarts geopende gangdolmen bedekt. De gang van ongeveer 10 m leidt naar een kamer van circa 4 × 3 m waarvan de vloer uit een hergebruikte orthogneisplaat bestaat; de dekplaten zijn tot 8,30 m lang. Veel orthostaten dragen inkervingen van boten, bijlen, kromstokken en een als potvis geduide figuur.

De heuwel werd in het Neolithicum gebouwd als begrafenisplaats voor meerdere personen. Opgravingen in de 19e eeuw onthulden overblijfselen en voorwerpen die de hoge ouderdom van de structuur bevestigden.

De inkervingen op de orthogneisplaten zijn sinds 1863 verschillend geduid: als jukken, bijlen, boten, vogels, kromstaven en, op de kopse plaat, een blazende potvis volgens Serge Cassen. De granieten stenen bleven onbewerkt, waardoor de versierde platen opvallen. De Bretonse naam Mané-Lud komt waarschijnlijk van Mané (heuvel) en Uhelan (zeer hoog).

De gang opent naar het zuiden, maar een modern gebouw versperrt de ingang gedeeltelijk, waardoor die smal blijft. De kamervloer is één enkele plaat in ogiefvorm; de gangvloer bestaat uit oneffen aangestampte aarde met losse stenen. De hoogte onder de dekplaten bedraagt in de kamer ongeveer 1,70 m. De tumulus ligt aan de noordrand van Locmariaquer, circa 130 m ten noorden van de tumulus Er Grah en ten westen van de RD781.

De structuur combineert twee verschillende begrafenissystemen onder één grote aardwal: een verzegelde kamer zonder corridor en een graftombe met gang. Deze combinatie van twee begrafenistypen op één locatie is ongewoon en onthult hoe begrafenispraktijken zich mogelijk hebben ontwikkeld.