Dolmen de Goëren, hunebed in Gâvres, Frankrijk

De dolmen van Goërem is een dolmen onder een tumulus nabij de monding van de Blavet, in Gâvres in Morbihan. De plattegrond vormt een rechte hoek: een 9,25 m lange noordwaarts gerichte gang, geflankeerd door negen niet-aansluitende rechtopstaande stenen en droogstenen muurtjes van keien, leidt via een granieten dekplaat naar een 17 m lange westwaarts gerichte kamer, door dwarsplaten in vier vakken verdeeld. Het geheel is verzegeld onder zwarte klei en een langwerpige tumulus van 28 m lang en 2,20 m hoog.

Het monument werd gebouwd rond 2450 voor onze tijdrekening en behoort tot de oudste megalithische structuren van de regio. Het werd in 1963 ontdekt tijdens bouwwerkzaamheden en opgegraven tussen 1964 en 1967 onder leiding van archeoloog Jean L'Helgouach, wat leidde tot erkenning als historisch monument in 1965 en overdracht naar staatseigendom in 1970.

De naam komt uit het Bretons: Taol-vaen ar Weremm. Tien platen dragen gravures van rechthoekige cartouches met een V-vormig gebogen bovenrand, doorsneden door een middenlijn en gevuld met punten, cirkels of strepen; geen enkele is gelijk en ze worden als idolen uitgelegd. De kamer is rijker versierd dan de gang, en ook de tweede linkerpijler van de gang is versierd.

Het monument ligt in een woonwijk bij de monding van de Blavet; de gang opent naar het zuiden en de kamer loopt westwaarts, zodat de lage deuropening 's ochtends het best te zien is. Twee dekplaten zijn verwijderd en naar voren geworpen, waardoor de ingang deels is ingestort. De kamer is 17 m lang maar slechts 1,60 m breed en 1,25 tot 1,50 m hoog; lange bezoekers moeten bukken.

De kamer is door dwarsplaten in vier vakken verdeeld, en het laatste is over de volle breedte met twee evenwijdige platen afgesloten. Archeologen verbinden deze dubbele sluiting met een eenmalig gebruik van het graf. Tien platen dragen gravures van cartouches met een V-vormige bovenkant, gevuld met stippen, cirkels en strepen, gelezen als idolen.