La Joselière dolmen, Neolithische begraafplaats in Pornic, Frankrijk.

De dolmen van La Joselière is een transeptgraf bij Pornic, in een bijna vierkante cairn van ongeveer 13 tot 14 meter per zijde en 1,50 meter hoog in het midden. Een 7,50 meter lange, op het zuidoosten gerichte gang geeft toegang tot twee rechthoekige zijkamers van circa 2,6 bij 1,9 meter en eindigt in een ruimte van 6 bij 1,75 meter, één grote of twee verenigde kamers. De wanden bestaan uit gestapelde platte stenen, met buiten een groot blok witte kwarts.

Het monument werd voor het eerst vermeld door W. C. Lukis, die er in 1868 een plattegrond van tekende; Pitre de Lisle du Dreneuc beschreef het in 1882 en Glyn Daniel noemde het in 1939 als voorbeeld van een transeptdolmen. In 1978 werd het geklasseerd als historisch monument, in 1984-1985 volgden een noodopgraving en een restauratie. De grafgiften dateren het gebruik in het 4e millennium v.Chr., gelijktijdig met de tumuli van Dissignac en Mousseaux; een hergebruik in het laat-neolithicum is niet uitgesloten.

Het monument heet ook wel dolmen du Pissot. De grafgiften uit de twee zijkamers — drie kralen van varisciet en sericiet, twee vuurstenen pijlpunten, vuurstenen werktuigen, kwartsietafslagen en aardewerkscherven — dateren het gebruik in het 4e millennium v.Chr., in dezelfde periode als de tumuli van Dissignac en Mousseaux. Een hergebruik in het laat-neolithicum is niet uitgesloten.

De cairn staat ongeveer honderd meter van de zee, bij de buurtschap la Birochère en het strand van la Joselière, ten zuidoosten van Pornic in Le Clion sur Mer. Men bereikt hem te voet; de grond eromheen is begroeid met gras en een uitgesleten zandpad leidt ernaartoe, en men kan om de lage stenen van de heuvel heen lopen. Het monument ligt aan de Route Bleue, waarvan de gemarkeerde route elf prehistorische sites van de Pays de Retz verbindt, waaronder de tumulus van Dissignac en de dolmen du Pré d'Air enkele honderden meters zuidelijk.

De plaat met napjes in de noordoosthoek bij de ingang was al bij de bouw van de cairn hergebruikt; de inkervingen zijn dus ouder dan het monument. Een ander detail is het blok witte kwarts buiten de oostelijke toegang.