Pierregourde, Middeleeuwse kasteelruïne in Gilhac-et-Bruzac, Frankrijk.

Château de Pierregourde is een stenen kasteelruïne op een rotsachtige verheffing boven Gilhac-et-Bruzac, op ruim 600 meter hoogte. Drie hoge, gebroken muurdelen resteren, het hoogste met twee lege vensteropeningen; rechts staat een lagere muur met een klein venster en vage rode graffiti, en verderop een dunne geïsoleerde stenen pijler. De ruïne ligt op privéterrein zonder publieke toegang.

De in de 13e eeuw gebouwde burcht is vanaf 1237 gedocumenteerd met Hugues I de Pierregourde. Door huwelijk ging de heerlijkheid in 1325 over naar de familie La Marette en later naar de Barjac. In 1630 liet kardinaal Richelieu haar verwoesten; na de verlating in de 17e eeuw diende ze als steengroeve, wat het grootste deel van de ruïne verklaart.

De naam komt uit het Oudfrans en betekent "stenen wachttoren". Twee families droegen na elkaar de titel van heer van Pierregourde: de Pierregourde, in 1237 vermeld met Hugues I, en vanaf 1325 de La Marette, toen Hugues IV trouwde met Diane de la Marette. Het geslacht stierf in 1568 uit met Louis de Pierregourde, die werd gedood nadat hij de protestantse partij had gekozen.

De site is bereikbaar via de RD266 vanuit Saint-Laurent-du-Pape, maar ligt op privégrond en bezoeken vereisen voorafgaande toestemming. Reizigers moeten vooraf afspraken maken en de grenslinien van het eigendom respecteren.

Archeologisch onderzoek heeft bewijs onthuld van metaalbewerkingsactiviteiten op de plaats van de 12e tot 17e eeuw. Deze ontdekking toont aan dat het kasteel ook diende als werkplaats of productiecentrum, niet alleen als fort.