Chartreuse de la Verne, Kartuizer klooster in Collobrières, Frankrijk

De Chartreuse de la Verne is een kartuizerklooster op een plateauachtige berguitloper op 415 m in het Massif des Maures, omgeven door beschermende muren. De huidige gebouwen dateren vooral uit de 17e en 18e eeuw en gebruiken groene serpentijn uit La Môle voor portalen, frontons en vensteromlijstingen, in contrast met leistenen muren. Het complex bestaat uit drie delen: het Nederhuis met bakkerij en oliemolen, het middendeel met de na 2000 herbouwde romaanse kerk, en het noordelijke klooster van de eenzaamheid met 13 cellen.

Gesticht in 1170 door Pierre Isnard, bisschop van Toulon, en Frédol d'Anduze, bisschop van Fréjus, met monniken uit de Grande Chartreuse, werd de eerste romaanse kerk op 3 oktober 1174 gewijd. Branden in 1214, 1271 en 1318 verwoestten alles behalve de kerk, en in 1416 plunderden de heren van Bormes de gebouwen. In 1790 in beslag genomen en in 1792 verkocht, werd het kartuizerklooster op 18 januari 1921 geklasseerd als monument historique.

Sinds 1983 wonen ongeveer dertig leden van de Monastieke Familie van Bethlehem, van de Tenhemelopneming van de Maagd en van de heilige Bruno in het kartuizerklooster. Zij bewonen het noordelijke deel, de kloostergang van de eenzaamheid met 13 cellen en tuinen, dat niet voor het publiek toegankelijk is. De gemeenschap beheert ook het vroegere lekenbroederhuis met bakkerij, oliemolen en kelder.

Het klooster kan overdag bezocht worden, hoewel sommige dagen beperkt toegang kunnen hebben, dus het is verstandig van tevoren te controleren. Stevig schoeisel wordt aanbevolen omdat het pad door het bos loopt en het terrein ongelijk is.

In de kloostergang ligt de begraafplaats van de kartuizers, waar tussen de 12e eeuw en de Franse Revolutie ongeveer 800 monniken werden begraven. Het noordelijke deel, de „kloostergang van de eenzaamheid”, wordt omzoomd door 13 cellen met tuintjes en is niet toegankelijk voor het publiek.