Sint-Petrus-en-Pauluskerk, Romaanse kerk in Rosheim, Frankrijk

De église Saints-Pierre-et-Paul is een romaanse kerk van gele en roze zandsteen, gebouwd van ongeveer 1145 tot 1167. De vierkante kruisingstoren rijst achter het schip op, bekroond door een achthoekige bovenbouw met wijzerplaat en topstuk. Schip en transept hebben steile oranje pannendaken, rondboogvensters en een rondboogdeur op hun hoek, boven een brede trap van lichte stenen.

De huidige kerk werd van ongeveer 1145 tot 1167 gebouwd als een van de twee parochiekerken van de toenmalige vrije rijksstad Rosheim, waarschijnlijk samen met de naburige Meierhof van de abdij van Hohenburg. De bouw begon met de absis met drie vensters, het rijkst gebeeldhouwde deel. De vieringtoren werd na een brand in 1286 herbouwd en kreeg na 1385 zijn gotische bekroning; de kerk was vanaf het begin aan de heilige Petrus gewijd, in de 17e eeuw kwam Paulus erbij.

De kerk was vanaf het begin aan de heilige Petrus gewijd; in de 17e eeuw kwam de heilige Paulus erbij. Het zuidelijke zijportaal wordt omlijst door rijk versierde zuilen waarvan de kapitelen een fries van kleine blokjes dragen. Rond het oostelijke venster van het koor waren reliëfs van de vier evangelistensymbolen aangebracht; dat van Matteüs werd tijdens de Franse Revolutie weggehakt.

De kerk ligt op ongeveer 195 meter hoogte en maakt deel uit van de Romaanse Route van Noord-Elzas. Het dichtstbijzijnde treinstation ligt op ongeveer twee kilometer afstand, wat toegankelijkheid met openbaar vervoer mogelijk maakt.

Het orgel werd in 1733 door Andreas Silbermann gebouwd als zijn laatste instrument, met 25 registers op drie manualen. In 1859 verplaatste Joseph Stiehr de kas en de windladen naar Waldolwisheim, maar de pijpen bleven in Rosheim; sinds 1863 staan ze verborgen in een opening in de zuidmuur van het koor, en het orgel telt nu 20 registers.