Aquitaine Basin, Sedimentair bekken in zuidwest Frankrijk

Het Aquitanië-bekken is een 66.000 km² groot voorlandbekken in het zuidwesten van Frankrijk, trechtervormig en 330 km open naar de Atlantische kust. De 2.000 m-isobaat volgt ongeveer de Garonne en scheidt het ondiepe, licht verworpen Aquitaanse Plateau van een dieper, geplooid zuidelijk deel. Het diepste punt, 11.000 m, ligt vlak voor de Noord-Pyrenese overschuiving.

De sedimentatie begon in het Vroeg-Trias nabij de Noord-Pyreneeënbreuk met bonte zandstenen en kleistenen en breidde zich langzaam noordwaarts uit. In het Midden-Trias volgden dolomitische kalkstenen en evaporieten, in het Laat-Trias bekroond door ofitische lava's. Tijdens de Pyrenese orogenese werden de evaporieten als diapieren geactiveerd en de kleistenen als décollement-horizonten tot de lijn Arcachon-Toulouse.

Het bekken dankt zijn naam aan Aquitanië, een regio en hertogdom ouder dan de geologische term. De trechtervorm opent zich over 330 km naar de Atlantische Oceaan, en de 2.000 m-isobaat volgt ongeveer de Garonne en scheidt een ondiep noordelijk plateau van een dieper, geplooid zuiden.

Het bekken is goed verbonden door snelwegennetwerken die steden en plattelandsgebieden met elkaar verbinden. Het vlakke terrein maakt reizen en navigatie voor bezoekers relatief eenvoudig.

Het diepste punt van het bekken ligt op 11.000 meter bij de Noord-Pyreneeënfbreuk, waar het basement onder die dikte sediment begraven ligt. Het Parentisbekken, een symmetrisch subbekken dat doorloopt in de Golf van Biskaje, reikt eveneens tot 11 km en komt bij Arcachon aan land.