Montiéramey Abbey, Benedictijnse abdij in Montiéramey, Frankrijk.

De abdij van Montiéramey is een voormalig benedictijnenklooster, gesticht in 837 aan de Barse en gesloten in 1790. Het bewaarde gebouw van twee verdiepingen heeft een verweerde gevel van zichtbare baksteen en lichte steen, een steil dak van terracottapannen met drie bakstenen schoorstenen en twee rijen hoge witomlijste ramen; een witte middendeur bereikt men via een korte stenen trap onder een kleine metalen luifel. De zuidelijke kloostergangvleugel, het abtsverblijf, de schuur, het duivenhok en de vroegere latrines zijn in 2001 ingeschreven als monument historique.

Een benedictijnse monnik genaamd Arremar stichtte de abdij in 837, en zij werd al snel een belangrijk kloostercentrum. In de 12e eeuw was zij groot genoeg geworden om veertien afhankelijke priorijen in de regio te beheersen.

De abdij heette eerst 'la Nouvelle Celle', ter onderscheiding van Montier-la-Celle. Vanaf de 12e eeuw won de naam van stichter Arremar het: 'Moustier Arramé' (1182-1594), samengetrokken tot 'Monstierarramey' (1353) en 'Moutieramey' (1472), alvorens in 1619 'Montiéramey' te worden. De relieken van de kluizenaar Victor van Plancy, in 837 overgebracht, maakten er een bedevaartsoord van.

De gebouwen werden in 2001 aangewezen als beschermde historische monumenten en functioneren nu als privéwoningen, wat de toegang voor bezoekers beperkt. Het is raadzaam om lokaal te controleren op mogelijkheden voor openbare bezoeken voordat u uw bezoek plant.

De bewaarde archieven van de abdij berusten in de Bibliothèque nationale de France, waaronder het cartularium en enkele liturgische werken. De verluchte handschriften van Petrus Lombardus worden echter in Troyes bewaard, in de stadsbibliotheek, onder de nummers 304, 175 en 7. Het oudste stuk in de archieven van de Aube is het charter van 854 waarmee Karel de Kale de abdij rechten en domeinen schonk.