Institute of Our Lady of Life, Instituut van gewijd leven in Venasque, Frankrijk

Het instituut Onze-Lieve-Vrouw van het Leven staat in Venasque achter een wijngaard: een groot gebouw met een bleekwit gepleisterde gevel en een schilddak van roodbruine gebogen pannen, in twee verbonden delen, een langere, iets hogere linkervleugel en een kortere, iets terugliggende rechtervleugel. Twee rijen rechthoekige vensters doorbreken de gevel, de bovenste met lichtgrijze luiken, veel open, de onderste met donkere nissen of blauwgrijze luiken. Een vlakke schoorsteen en een kleine schoorsteen met ronde kap steken boven het dak van de linkervleugel uit.

In 1929 ontmoetten drie jonge vrouwen, onder wie Marie Pila, de karmeliet Marie-Eugène de l'Enfant-Jésus; in de zomer van 1932 vestigde de groep zich in het voormalige Mariabedevaartsoord Notre-Dame de Vie in Venasque. In 1937 erkend binnen de Derde Orde van de Karmel, werd de gemeenschap op 24 augustus 1948 een seculier instituut en kreeg op 24 augustus 1962 pauselijk recht. In 1963 kwam er een lekentak voor mannen, in 1964 een priestertak; in 1973 erkende de Heilige Stoel de drie zelfstandige takken als één instituut.

De naam van het instituut komt van het oude mariale heiligdom Notre-Dame de Vie onder Venasque, waar zich in 1613 de Miniemen vestigden en de kerk de naam Nostra Domina de Vita kreeg; men vertrouwde er het leven van kleine kinderen toe aan Maria. De leden dragen geen onderscheidingsteken en wonen alleen of in kleine groepen, die samenkomen in de huizen van het instituut om te bidden.

Het internationale centrum ligt aan de voet van Venasque, in de Vaucluse; het theologische Studium is apart, in Saint-Didier. De eerste vorming duurt twee jaar in Venasque, Mexico of de Filipijnen, afhankelijk van het land van herkomst van het lid. Het Duitse centrum zetelt sinds 1957 in Slot Weisendorf bij Erlangen, met het Edith-Stein-Haus.

De priesterlijke tak, gesticht in 1964, stelt diocesane priesters in staat hun dagelijkse dienst te combineren met gestructureerde geestelijke training. Dit gebeurt in gespecialiseerde huizen waar priesters tijd hebben voor stille gebed en bezinning.