Église Saint-Nicolas, Romaanse abdij in Cellefrouin, Frankrijk.

De Église Saint-Nicolas, voormalige abdijkerk van Saint-Pierre in Cellefrouin, heeft een westfaçade met vijf hoge blinde arcaden (de linker verwoest door een latere steunbeer) en een laatgotisch portaal. Het schip heeft drie beuken met massieve pijlers en een tongewelf; boven de kruising staat een vierkante toren uit de 16e eeuw met een achthoekige lantaarnbasis. De koorpartij heeft drie apsissen, de middelste met een klein Agnus Dei-reliëf boven het venster.

De abdij werd opgericht in de eerste helft van de 11de eeuw toen Arnaud de Vitabre, bisschop van Périgueux, deze oprichtte op grond die was gedoneerd door lokale heer Frouin. Dit project was onderdeel van een bredere golf van kerkbouw in de regio Angoumois in die tijd.

De naam Cellefrouin is verbonden met Frouin, de meest vrijgevige van de lokale schenkers die Arnauld de Vitabre rond 1025 hielpen het klooster te stichten. De kerk was oorspronkelijk aan de apostel Petrus gewijd; sinds het gebruik als parochiekerk, waarschijnlijk vanaf de 16e of 17e eeuw, is zij aan de heilige Nicolaas van Myra gewijd. Een klein vierkant blok met een Agnus Dei-reliëf werd later boven het middelste koorvenster ingemetseld.

De voormalige abdijkerk, nu parochiekerk van Cellefrouin, betreedt men via het spitsboogportaal onder het westvenster; trappen leiden omlaag naar het drieschepige interieur. Let op het Agnus Dei-reliëf boven het middelste koorvenster en de twee kleine ronde openingen die de viering verlichten. De kloostergebouwen zijn verdwenen; alleen de kerk resteert.

De achthoekige koepel boven het transept is een van de vroegste gewelfde structuren van dit type in de regio en toont geavanceerde bouwmethoden uit de 11de eeuw. Deze eigenschap maakt de abdij een voorbeeld van hoe de middeleeuwse architectuur in die periode snel evolueerde.