Nicopolis Roman Aqueduct, Romeins aquaduct in Nicopolis, Griekenland

Het Nicopolis-aquaduct was een Romeins watersysteem dat water van bergbronnen van de rivier Louros over grote afstand naar de oude stad transporteerde. Het netwerk bestond uit kanalen met verhoogde bogen, buizen op grondniveau en tunnels door bergen.

De bouw begon onder Octavianus, die Nicopolis in 31 v.Chr. stichtte; het kanaal werd waarschijnlijk pas onder Hadrianus in de 2e eeuw voltooid, na bouwfasen in de 1e eeuw. In de 4e eeuw was het al buiten gebruik; in 362 beval Julianus de heringebruikname bij werken om de stad te vernieuwen. In de 5e eeuw was het weer vervallen, nu de stad kromp.

Het bouwwerk toont Romeinse constructietechnieken die bogen, leidingen en in steen uitgehakte tunnels combineren. Bezoekers kunnen zien hoe de Romeinen natuurlijke hellingen gebruikten om water zonder pompen te transporteren.

Het aquaduct loopt ongeveer 50 km van de bronnen bij Agios Georgios, ten noorden van Filippiada, naar Nicopolis. Het best bewaarde deel is het in de rots uitgehouwen kanaal op de zuidflank van de Isioma-heuvel: 230 m lang, 0,75 m breed en 1,20 m hoog. De twee bruggen met pijlers van 3,80 x 3,60 m staan aan het begin van het traject. De hele route is beschermd archeologisch gebied.

Water stroomde door twee reservoirs bij het Nymfeum voordat het door de hele stad werd verdeeld. Dit dubbele reservoirsysteem hielp de waterdruk in evenwicht te houden en een stabiele toevoer te garanderen.