Villa Musculus, Erfgoedmonument in Eisenach, Duitsland.

Villa Musculus is een drie verdiepingen tellend woonhuis in neorenaissancestijl, in 1897–1899 gebouwd naar ontwerp van de Eisenacher architect Hermann Hahn aan de Schloßberg 10. De wanden zijn van grijs, blokvormig metselwerk van natuursteen, terwijl venster- en deuromlijstingen, kroonlijsten en pilasters van rode zandsteen zijn. Twee topgevels, een hoektoren, erkers en meerdere loggia's geleden het volume; het huis staat op een groot, natuurlijk ingericht perceel aan de bosrand.

De villa werd in 1897–1899 gebouwd naar plannen van de Eisenacher architect Hermann Hahn in neorenaissancestijl; eerste eigenares was Elise Musculus, die er tot 1920 woonde. Vanaf 1920 leidde de landsrabbijn Josef Wiesen er een tehuis voor kinderen met een verstandelijke beperking; tijdens de nazitijd bood hij onderdak aan vervolgde Joden en hield hij diensten na de verwoesting van de synagoge van Eisenach. Op 19 september 1942 werd hij naar Theresienstadt gedeporteerd, waar hij op 15 november 1942 stierf. In 2000 werd het pand volledig gestript en omgebouwd tot acht koopwoningen.

Het huis is genoemd naar de eerste eigenares, Elise Musculus, die er tot 1920 woonde. Vanaf 1920 leidde Josef Wiesen, landsrabbijn van het groothertogdom Saksen-Weimar-Eisenach, er een tehuis voor kinderen met een verstandelijke beperking en hield hij er na de verwoesting van de synagoge van Eisenach diensten. Sinds 2011 herinneren struikelstenen voor het pand aan hem, zijn kleinzoon Kurt Peter en andere bewoners.

Villa Musculus staat aan de Schloßberg 10 in het Südviertel van Eisenach, op een groot perceel direct aan de bosrand binnen het monumentenensemble Predigerberg. Het pand werd in 2000 na volledige ontkernung verbouwd tot acht koopwoningen en is een particulier woonhuis dat niet kan worden bezichtigd. Voor het perceel liggen drie Stolpersteine in het trottoir, in 2025 aangevuld met zes andere.

Op 21 juni 2011 werden voor het perceel drie Stolpersteine in het trottoir aangebracht, voor Josef Wiesen, zijn schoondochter Irma en zijn kleinzoon Kurt Peter, die nog geen tien jaar werd en het jongste uit Eisenach gedeporteerde kind was. In 2025 volgden zes extra stenen voor bewoners van Wiesens tehuis.