St. Mauritius

St. Mauritius is een brutalistische kerk met een zeshoekige plattegrond waarvan betonnen pijlers zich in het dak vertakken, wat een abstracte interpretatie van ribbengewelven creëert. Een betonnen toren van 37 meter aan de westkant bevat vier grote portalen die toegang geven tot de hoofdkerkruimte.

De bouw begon in 1953 onder architecten Albert Dietz en Bernhard Grothe, als reactie op de groei van de katholieke bevolking na de Tweede Wereldoorlog. Het gebouw weerspiegelt het moderne architecturale denken van zijn tijd en heeft de naoorlogse identiteit van de stad bepaald.

De kerk was tot 2003 een geestelijk centrum voor de wijk Bellevue en markeert een keerpunt als eerste ontkerkelijkte kerk in Saarbrücken. De ruimte vertelt vandaag hoe het religieuze leven in de regio is getransformeerd.

De toegang geschiedt via de westkant van de toren, die leidt naar de vier hoofdportalen. Houd in gedachten dat de binnenruimtes koel zijn en natuurlijk licht beperkt is vanwege de weinige ramen op de buitenmuren.

Het gebouw heeft speciaal ontworpen ramen van Karl-Heinz Grünewald aan de noordkant en abstract glas-in-lood aan de zuidkant. Deze ramen zijn veel meer dan ornamentatie en bepalen fundamenteel hoe het licht door het interieur beweegt en geven vorm aan de architectonische visie.