Lüdersen nuclear bunker, Nucleaire bunker in Lüdersen, Duitsland.

De Lüdersen atoombunker is de buiten gebruik gestelde grondnetcentrale en schakelcentrale GSVBw 21 van de Bundeswehr, gebouwd van 1964 tot 1966 bij Lüdersen, een deel van Springe. De bunker van 870 m² ligt tien meter diep onder het midden van een omheind terrein van 1,52 ha; de bunkeringang ligt bij de zuidwesthoek, in het oostelijke deel staat het gelijkvloerse dienstgebouw van baksteen met 30 kantoren op 740 m². De vloerplaat en buitenmuren bestaan uit 3,00 m dik gewapend beton, het dak heeft de vorm van een flauw zadeldak en is in het midden 3,60 m en aan de randen 3,00 m dik.

Vanaf 1957 plande de Bundeswehr een eigen net van schakel- en doorgeefcentrales, 50 tot 80 km uit elkaar in dunbevolkte gebieden. De bouw van GSVBw 21 in Lüdersen begon in oktober 1964 en was in 1966 klaar; in april 1969 waren 27 van de 34 centrales in bedrijf. In 1996 stopte de dienst en stond het terrein elf jaar leeg, tot twee advocaten uit Hannover het begin 2008 kochten voor data-archivering.

De locatie is genoemd naar Lüdersen, het stadsdeel van Springe ongeveer een kilometer noordoostelijk. Van juli 2007 tot januari 2008 herstelden vrijwilligers van de vereniging Vorbei beschadigde onderdelen en gaven rondleidingen; na de verkoop in 2008 werd de bunker een particulier data-archief en zette de vereniging de rondgang online voort als virtuele bunkertour met enkele honderden foto's.

Het terrein is omheind en in particulier bezit; de bunker is niet openbaar toegankelijk en de museumrondleidingen van de vereniging Vorbei eindigden met de verkoop begin 2008. De ingang van het 1,52 hectare grote terrein ligt in de noordoosthoek, het dienstgebouw in het oostelijke deel en de bunkeringang bij de zuidwesthoek. Een bosstrook aan de westrand belemmert het zicht vanaf het aangrenzende bospad.

Het dak van de bunker heeft de vorm van een flauw zadeldak, 3,60 m dik in het midden en 3,00 m aan de randen, een vorm die de afvoer van regenwater moest verzekeren. De vloerplaat en de buitenmuren rusten op een grindbed van ongeveer een meter en bestaan uit 3,00 m dik gewapend beton. In oorlogstijd zou de bunker plaatsbieden aan 65 soldaten, in vredestijd werkten er ongeveer tien mensen per dienst.