Denser See, Zinkgat en stilstaand water in Hersfeld-Rotenburg, Duitsland

De Denser See is een met water gevulde doline ten oosten van de hoofdweg in Dens, een deel van de gemeente Nentershausen in de Landkreis Hersfeld-Rotenburg. Hij ontstond doordat de in de ondergrond liggende oplosbare zout- en gipslagen van de Zechstein werden uitgespoeld, de bovenliggende gesteenten inzakten en de aardverzakking zich met water vulde. De lengte schommelt tussen 80 en 140 meter, de breedte tussen 50 en 80 meter en de diepte tussen 2 en 17 meter; een bovengrondse toe- of afvoer ontbreekt. Op de foto grenzen natte aarde en laag gras aan het olijfgroene water, met dichte struiken en bomen langs de overkant.

De Denser See is een met water gevulde doline, ontstaan doordat de oplosbare zout- en gipslagen van de Zechstein ondergronds werden uitgespoeld en het bovenliggende gesteente verzakte. Zulke dolines, plaatselijk Kauten of Kutten genoemd, komen veel voor in dit deel van het Richelsdorfer Gebirge. Het bekken heeft geen bovengrondse toe- of afvoer; het waterpeil was ooit zo laag dat het resterende water met een schuurdeur kon worden afgedekt, en ooit zo hoog dat het meer naar de weg toe overliep.

De naam van het meer komt van Dens, het dorp van Nentershausen ernaast. Het rode water, opgetekend in 1604, 1605 en 1620 door pastoor Friedrich Lucae en in de kerkenkronieken van Dens van 1769 tot 1928, voedde de sage van de verdronken ruiter; de gebroeders Grimm namen een verhaal op over twee danseressen die in de „merkwaardige vijver” verdwenen. In 1926 begon het zwemonderwijs, in 1928 volgde een schoolzwemfeest.

Het meer ligt ten oosten van de hoofdweg in Dens, een deel van Nentershausen. Een informatiebord op de noordoever, geplaatst door het Geo-Naturpark Frau-Holle-Land en de gemeente, vermeldt de wisselende afmetingen: 80 tot 140 meter lang, 50 tot 80 meter breed, 2 tot 17 meter diep. Het water heeft geen bovengrondse toe- of afvoer, waardoor de stand schommelt; ooit zou het meer naar de weg toe zijn overgelopen.

De rode kleur die het water soms krijgt, schreef hydrogeograaf Wilhelm Halbfaß toe aan watervlooien (Daphnia) van één tot vijf millimeter die in herfst en winter uit de diepere delen opstijgen; na een strenge winter vormen hun dode lichaamjes een rode laag op het oppervlak. Ook afgestorven kiezelwieren of stoffen uit onderwaterbronnen van de koper- en kobaltlagen van het Richelsdorfer Gebirge kunnen meespelen.