Roter Turm, Cilindrische toren bij Paleis Belvedere, Duitsland

De Rode Toren is een klein rond paviljoen met kegeldak naast het Nieuwe Huis aan het einde van de oranjerie van Belvedere. De naam komt van de rood geschilderde bakstenen van de buitenmuren, terwijl de dragende muur om kosten te sparen als vakwerk is uitgevoerd. Een korte gang verbindt hem met het Nieuwe Huis, en binnen toont een beschilderd plafond een bewolkte hemel.

De toren maakte oorspronkelijk deel uit van de stadsverdediging van Weimar; vanaf 1775 liet hertogin Anna Amalia hem ombouwen tot een paviljoen met chinoiserieën. Hij stond in de Engelse tuin bij het Wittumspalais en is te zien op de stadsplattegrond van Johann Friedrich Lossius uit 1785. Tussen 1818 en 1822 leidde Goethe de afbraak en herbouw in Belvedere volgens ontwerpen van Carl Friedrich Christian Steiner.

De zes Chinese fresco's binnen zijn niet de originelen van Adam Friedrich Oeser: het zijn tot 1821 gemaakte kopieën van Johann Joseph Schmeller, naar aquarellen van Johann Sebastian Carl Brandt en bewaarde originele delen. Oeser leverde de schilderingen en het idee voor het paviljoen. Het verlaagde plafond is beschilderd als een bewolkte hemel.

De toren bevindt zich binnen het terrein van Paleis Belvedere en is het gemakkelijkst bereikbaar via het hoofdpad van het paleis. Bezoekers moeten weten dat toegang tot het interieur meestal een rondleiding vereist en volgens beperkte openingstijden plaatsvindt.

Het plafond van de toren is beschilderd als een bewolkte hemel, een detail dat bij het bekijken van de fresco's gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. De zes zichtbare chinoiseriefresco's zijn niet de originelen van Adam Friedrich Oeser, maar tot 1821 gemaakte kopieën van Johann Joseph Schmeller, deels naar aquarellen van Johann Sebastian Carl Brandt.