Village church Marquardt, Neoromaanse kerk in Marquardt, Duitsland

De dorpskerk van Marquardt is een in 1900/1901 naar ontwerp van de Berlijnse architect Adolf Stegmüller gebouwde kerk van onbepleisterde baksteen in neoromaanse stijl. De kruisvormige plattegrond bestaat uit een schip met dwarsschip voor het ingesnoerde, aan drie zijden gesloten koor in het noorden en een toren in het zuiden. Zij staat op een kleine heuvel op het door een veldstenen muur omgeven kerkhof van het dorp.

De kerk werd in 1900/1901 gebouwd ter vervanging van een gesloopt voorganger, naar ontwerp van de Berlijnse architect Adolf Stegmüller in neoromaanse stijl, uit onbepleisterde baksteen op een kruisvormige plattegrond aan de rand van het park van Slot Marquardt. De landeigenaar Dr. Louis von Bischoffshausen en zijn vrouw droegen financieel bij, zoals de opdracht op het vergulde altaarkruis uit 1901 vermeldt. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog bliezen Wehrmacht-specialisten een nabije autosnelwegbrug op; de drukgolf beschadigde de kerkramen, die na de oorlog werden gerestaureerd.

De kerk behoort tot de parochie Töplitz in de kerkelijke district Mittelmark-Brandenburg van de Evangelische Kerk Berlijn-Brandenburg-Opper-Lausitz. Het altaarkruis uit 1901 draagt een opdracht van landgoedeigenaar Dr. Louis von Bischoffshausen en zijn vrouw, die de nieuwbouw grotendeels financierden. Onder de kerk ligt de familiegrafkelder van de familie Ravené met vier zinken sarcofagen, in 2005 gerestaureerd.

De kerk staat aan de Hauptstraße 21 in de oude dorpskern, op een kleine heuvel binnen het door een veldstenen muur omgeven kerkhof; Slot Marquardt en zijn park liggen ernaast. De Schlänitzsee begint enkele honderden meters westelijk, noordelijk loopt het Sacrow-Paretzer Kanal. De slanke toren is vanuit het vlakke omland te herkennen.

Onder de kerk ligt de familiegrafkelder van de familie Ravené met vier zinken sarcofagen: Louis Auguste Ravené, eigenaar van Slot Marquardt en kerkpatroon, zijn echtgenote Martha, zijn zoon Enno en zijn schoonzoon Heinz von Bardeleben. Twee gedenkplaten eren andere familieleden; de sarcofagen werden in 2005 gerestaureerd.