Wallgrabenbrücke, Houten brug bij Vesting Dresden, Duitsland

De Wallgrabenbrücke is een kort voetbruggetje over de Zwingergraben tussen de Ostra-Allee en het Kronentor van de Zwinger. Het vlakke dek draagt een eenvoudige leuning van dunne verticale en horizontale houten delen, en de overspanning rust op donkere, verweerde houten schraagpijlers in de met steen omzoomde gracht. Het huidige bouwwerk is niet volledig van hout: stalen liggers, hout en metselwerk zijn met hout bekleed.

De eerste brug kwam gereed in 1718, nadat minister August Christoph von Wackerbarth zijn zin doordreef tegen het stenen ontwerp van Matthäus Daniel Pöppelmann, zodat ze bij een aanval afgebroken kon worden. Ze werd in 1759/60 tijdens de Zevenjarige Oorlog weggehaald, in 1770 herbouwd, in 1780 weer afgebroken en in de jaren 1820 gesloopt toen de gracht werd gedempt. De nieuwbouw van 1929/30 werd in 1945 grotendeels verwoest en in 1949/50 herbouwd, in juni 1951 geopend.

De brug diende als discrete uitweg voor koninklijke koetsen naar het platteland, wat de mobiliteitsbehoefte van het Dresdense hof toonde. Het weerspiegelde de verbinding tussen de vesting en het buitenland.

De brug voert voetgangers van de Ostra-Allee over de deels weer uitgegraven Zwingergraben naar het Kronentor van de Zwinger. De oversteek is kort en het dek wordt begrensd door een eenvoudige houten leuning. Bij de restauratie van de Zwinger in 2021–2025 zijn drie zandstenen vloerplaten uit de bouwtijd van het Kronentor (1713–1715) gevonden, 45 cm lager dan de vroegere doorgang; de geplande nieuwe brug komt daardoor iets lager te liggen.

In tegenstelling tot het originele stenen ontwerp van architect Matthäus Pöppelmann was deze houten structuur opzettelijk gebouwd om snel te worden gedemonteerd tijdens oorlogstijd. Dit stelde de vesting in staat om snel de toegang over de slotgracht af te sluiten en zich te verdedigen tegen aanvallers.