Nikolauskapelle, Middeleeuwse kapel in Klingenmünster, Duitsland.

De Nikolauskapelle ten noordwesten van Klingenmünster is een eenbeukige kapel van zorgvuldig gemetselde rotsandsteen met een ingesnoerd rechthoekig koor en een zadeldak van rode pannen. Boven de koorsboog staat een vierkante toren met een barokke helm uit 1786. De zuidmuur bestaat uit grote gladde blokken, de andere zijden uit kleinere kwaderstenen; de profielen van het westportaal lopen zonder onderbreking door in de rondboog.

De kapel wordt voor het eerst vermeld als „ad capellam beati Nicolai” in een oorkonde van 1313, maar op grond van stijlvergelijkingen wordt de bouw gedateerd tussen de jaren 1190 en het tweede kwart van de 13e eeuw. In 1480 werd ze overgedragen aan de domdeken van Speyer en ten tijde van de Spaanse Successieoorlog (1701-1714) was ze onttrokken aan de eredienst en deed ze dienst als wijnkelder, opslagplaats en washok. In 1795 geveild, kwam ze in 1850 aan het district Palts; na de instorting van het schip werd ze in 1924 gerestaureerd en sinds 1946 worden er weer diensten, huwelijken en dopen gehouden.

De naam van de kapel komt van de tekst „ad capellam beati Nicolai” in een oorkonde uit 1313, de eerste gedocumenteerde vermelding. In 1480 werd ze overgedragen aan de domdeken van Speyer en tot de Franse Revolutie deed ze geen dienst meer als godshuis. Sinds 1946 vinden er weer diensten, huwelijken en dopen plaats, oecumenisch ook voor niet-katholieken.

De kapel staat ten noordwesten van Klingenmünster, ongeveer 200 tot 300 m ten noordoosten van de Magdalenenhof met de kapel St. Maria Magdalena. De ingang ligt aan de zuidzijde bij het westportaal; het kleinere deurtje ernaast leidt naar de toren. Binnen zijn er een eenbeukig schip en een ingesnoerd rechthoekig koor, beide omgeven door een stenen bank.

In het koor zijn sterk vervaagde muurschilderingen uit het vroege 13e eeuw bewaard: Sint-Nicolaas met een knielende stichter op de noordwand, Sint-Michiel in gevecht met de draak op de zuidwand. De kapel heeft ook een vierpasrozet uit 1947 en smeedijzeren deurbeslag uit het late 15e eeuw dat in lelies eindigt.