Laußnitzer Heide, Speciaal beschermingsgebied in Radeburg en Laußnitz, Duitsland

De Laußnitzer Heide is een beschermd bosgebied ten noordoosten van Dresden met dennen, fijnsparren en larixen gemengd met verspreid voorkomende loofbomen. Het landschap bestaat uit een gevarieerde samenstelling van boomsoorten verdeeld over zachte hellingen en open plekken.

Drie dorpen in het huidige bos, Nicklasdorf, Johnsdorf en Gumprechtsdorf, werden in 1431 in de Hussietenoorlogen verwoest en bleven woestingen; de kerkruïne van Nicklasdorf zou in 1836 door houtvester Friedrich August Kasten zijn afgebroken. De Wettiners gebruikten het bos voor de jacht, en zware vraat door wild en ongeregelde houtkap deden het loofbos in de 18e en 19e eeuw sterk afnemen. Vanaf 1811 begon, vooral op aandringen van Heinrich von Cotta, de herbebossing met dennen en sparren.

Het bos dankt zijn naam aan Laußnitz, ooit een Kammergut van de Saksische keurvorsten, die er jaagden. Drie dorpen in het huidige bos — Nicklasdorf, Johnsdorf en Gumprechtsdorf — werden in 1431 in de Hussietenoorlogen verwoest en bleven woest. De stenen van de kerk van Nicklasdorf zouden in 1836 zijn gebruikt om de boswegen te verbeteren.

Het bos wordt doorsneden door rechtlijnige, voor de jacht aangelegde lanen; de Flügel C loopt nu door de bedding van de omstreeks 1850 drooggelegde Schwarzer Teich. De Dammweg volgt de oude dam aan de zuidoever daarvan. De brandtoren op de Hintere Buchberg (254 m) is niet openbaar toegankelijk en de beboste heuvels bieden geen uitzicht over de heide.

Het wolvenmonument in de Laußnitzer Heide herdenkt de laatste wolvenjacht van 1740, waarbij de laatste wolf werd geschoten. Sinds 2019 is het bos weer territorium van een wolvenroedel. Bij het monument aan de B 97 staat een Saksische halve-mijlpaal uit 1836, die in slechte staat verkeert.