Moschee Wünsdorf, Houten moskee in Wünsdorf, Duitsland

De Moschee Wünsdorf was een houten moskee met dubbele plankenbekleding op massieve funderingsmuren, in 1915 in vijf weken gebouwd door het Charlottenburgse bedrijf Stiebitz und Köpchen. De veelhoekige gebedszaal droeg een centrale koepel van 12 meter doorsnee boven een omgang met lessenaarsdak; de minaret was 23 meter hoog. In het zuiden lagen een voorportaal, de ruimte van de prediker en een lijkenwasruimte, in het noorden een vierkante binnenplaats met fontein en een aangrenzend badhuis.

De moskee werd in februari 1915 goedgekeurd door het Ministerie van Oorlog en in vijf weken gebouwd door het Berlijnse bedrijf Stiebitz und Köpchen voor 45.000 goudmark. Ze werd op 13 juli 1915, bij het begin van de ramadan, ingewijd in aanwezigheid van de Turkse diplomaat Mahmut Muhtar Pasha. Na de oorlog bleven 90 moslims haar gebruiken tot sluiting in 1924 wegens bouwvalligheid en sloop in 1925/26.

De moskee werd op 13 juli 1915, bij het begin van de ramadan, ingewijd in aanwezigheid van de Turkse diplomaat Mahmut Muhtar Pasha. De geïnterneerden van het Halbmondlager kwamen uit India, Noord-Afrika en Syrië; in het naburige Weinberglager zaten mannen uit Franse koloniën en Tataren. Na de oorlog bleven ongeveer 90 moslims in twee nabije barakken wonen en zetten met toestemming van de autoriteiten het religieuze leven in Wünsdorf voort.

De moskee stond in het Halbmondlager, een krijgsgevangenkamp uit de Eerste Wereldoorlog in Wünsdorf, ten zuiden van Berlijn. Van het houten gebouw is niets bewaard; het terrein is nu een parkeerplaats en een containercomplex voor vluchtelingen. Een informatiebord, de straatnaam Moscheestraße en enkele soldatengraven herinneren eraan. De opgraving van 2015 onderzocht de zuidelijke aanbouw met de minaret.

De opgraving van 2015 door de Brandenburgse dienst voor monumentenzorg en de Vrije Universiteit Berlijn richtte zich op de zuidelijke aanbouw met de minaret, omdat de centrale koepelzaal onder de huidige parkeerplaats ligt. De bakstenen funderingen en stenen vloerplaten van de gebedsruimte waren na de sloop doelbewust weggehaald, vermoedelijk voor hergebruik; wat overbleef was puin, ijzeren spanten, fragmenten van kroonluchters en gekleurd glas van de koepelvensters.