Waldschlösschen, Erfgoedmonument in Dresden, Duitsland

Het Waldschlösschen is een voormalig jachthuis van twee verdiepingen op een zandheuvel boven de Elbe. De zuidgevel is bekleed met lichtgrijze zandsteenblokken, met een getrapte middentopgevel, spitsboog- en kielboogvensters, een balkon met vierpasbalustrade en vier pinakels. De overige zijden zijn vakwerk met grijs geschaalde planken. De rechthoekige plattegrond en de grote zaal op de verdieping volgen classicistische en barokke voorbeelden; de gotische vormen dienen alleen als gevelversiering.

Camillo Marcolini, een Italiaan die als zilverpage aan het Saksische hof kwam en er carrière maakte, liet het jachtpaviljoen vanaf 1800 bouwen; de architect is niet bekend. De Franse bronnen noemen Johann Daniel Schade en het jaar 1790, maar het Duitse artikel en het identiteitsrecord geven 1800 en een anonieme architect. In 1829 werd het een taverne, daarna wisselde het verschillende keren van eigenaar, diende het in de 20e eeuw een brouwerij, werd het na 1945 genationaliseerd en raakte het in de jaren 1990 en 2000 in verval, tot een restauratie van 2009 tot 2013.

De naam betekent "klein boskasteel". Het gebouw gaf zijn naam aan de Waldschlösschen-brouwerij, de Waldschlösschenwijk en de Waldschlösschenbrug. Boven het hoofdportaal van zandsteen prijkt het alliantiewapen van Camillo Marcolini en zijn Iers geboren echtgenote, geboren O'Kelly, een detail dat bezoekers boven de blauwe deur kunnen zien.

Het gebouw ligt in een bosrijk gebied aan de rand van de Elbe en maakt nu deel uit van een privékliniek, waardoor de toegang tot het interieur voor gewone bezoekers doorgaans niet mogelijk is. De buitenkant en de omgeving zijn wel te bekijken vanaf de nabijgelegen paden, wat een korte wandeling door het gebied de moeite waard maakt.

Boven de hoofdpoort in de zandstenen zuidgevel prijken de alliantiewapens van Camillo Marcolini en zijn Iers geboren echtgenote, geboren O'Kelly. Een variant van diezelfde wapens is te vinden op het Palais Brühl-Marcolini in Friedrichstadt, waardoor het jachthuis verbonden is met het stadspaleis van de familie.