Dominikanerkloster Prenzlau, Voormalig dominicanenklooster en cultuurmuseum in Prenzlau, Brandenburg

Het Dominikanerkloster Prenzlau is een voormalig dominicanenklooster dat in vier bouwfasen van 1275 tot omstreeks 1500 werd opgetrokken. De kern is een driebeukige bakstenen hallenkerk ingewijd in 1343, omringd door een kruisgang en tweelaagse bakstenen kloostergebouwen. De kerk heeft slanke twee- en driedelige maaswerkvensters naar het voorbeeld van de abdijkerk van Chorin, kruisgewelven op achthoekige pijlers en een later toegevoegde sacristie met kruisgewelven op een ronde pijler.

Nadat markgraaf Johan I van Brandenburg in 1250 de Uckermark had gekregen, gaf hij de dominicanen toestemming een klooster te stichten; de eerste monniken kwamen in 1275 aan en Johan II geldt als stichter en weldoener. Het in vier fasen tussen 1275 en omstreeks 1500 gebouwde convent behoorde in 1308 al tot de rijkste dominicanenkloosters van de mark. Een brand trof het in 1519, en in 1545 werd de gemeenschap tijdens de Reformatie opgeheven.

Sinds 1577 gebruikt de protestantse Nikolaigemeente de voormalige kloosterkerk, daarom heet die nu Nikolaikirche. Het complex is lid van de Europese Route van de Baksteengotiek en van het Duits-Poolse kloosternetwerk; sinds 1930 huist er het Kulturhistorisches Museum, het stadsarchief, de stadsbibliotheek en het evenementencentrum Kulturarche.

Het complex ligt aan de zuidwestrand van de oude binnenstad, direct bij de Steintor, op licht verhoogde grond boven de Unteruckersee. De kerk wordt sinds 1577 door de Nikolaigemeente gebruikt en heet daarom tegenwoordig Nikolaikirche. Het museum is sinds 1930 in het klooster gevestigd; in dezelfde gebouwen zitten het historisch stadsarchief, de stadsbibliotheek en het evenementencentrum Kulturarche.

Het bronzen doopvont in de kerk, rond 1400 gemaakt, is afkomstig uit de Marienkirche van Prenzlau. De voet rust op drie gestileerde dieren en drie mannenfiguren op de onderrand dragen de kuip, die vlakreliëfs van de Deesis en de twaalf apostelen onder spitsbogen toont.