Frauenkirche, Lutherse kerk in Zittau, Duitsland

De Frauenkirche is een lutherse kerk buiten de oude binnenstad van Zittau, na blikseminslag en branden herbouwd als vroegbarokke pseudobasiliek. Ze heeft een kort, breed schip met zadeldak en een kleine dakruiter met hoge koperen kap uit 1715. Aan de zuidzijde zijn maaswerkvensters bewaard, en de westgevel toont een neogotisch portaal uit 1897.

Rond 1260–1280 onder Boheemse invloed gebouwd als vroeggotische kerk, behoorde zij tot de in de eerste helft van de 13e eeuw gestichte commanderij van de Johannieterorde. Na verwoestingen door blikseminslag en brand werd zij herbouwd als vroegbarokke pseudobasiliek. In 1572 werden de bewaarde oostelijke delen tot een eigen gebouw samengevoegd en werd het schip afgebroken; in 1897 volgde een restauratie.

De kerk dankt haar naam aan „Unserer Lieben Frau”, de middeleeuwse toewijding aan de Moeder Gods. Het omringende Frauenfriedhof geldt als de oudste begraafplaats van Zittau en is nog steeds de belangrijkste confessionele begraafplaats van de stad, beheerd door de lutherse gemeente. Het vleugelaltaar uit 1619 bevat een beschilderd houten Madonnabeeld uit het eerste kwart van de 16e eeuw, omgeven door twee engelen en een stralenkrans.

De kerk staat buiten de oude binnenstad van Zittau, aan alle kanten omringd door de Frauenfriedhof, waarvan de latere uitbreidingen naar het noorden lopen. Toegang bieden de westelijke poortbouw uit 1695, met een zandstenen schedelreliëf boven de boog, of de zuidwestelijke poort uit 1655. De kerk is een actieve lutherse eredienstplaats; bezoek haar bij voorkeur buiten de diensten.

Het dakruiter draagt een koperen kap uit 1715, en aan de zuidzijde zijn nog maaswerkvensters bewaard van het omstreeks 1260–1280 gebouwde vroeggotische bouwwerk. Het westportaal met spitse gevel dateert van 1897, toen een groot deel van de inrichting, waaronder de epitafen, naar het museum werd overgebracht.