St. Johannes der Täufer, Gotische parochiekerk in Rain, Duitsland

St. Johannes der Täufer is een laatgotische pseudobasiliek van 45 meter lang, met een schip van 20 meter breed en een middenschip van 15 meter hoog. De 66 meter hoge toren staat in de zuidelijke koorhoek en gaat van een vierkante basis over in een achthoekige barokke bekroning met een spits rond 1870. Het interieur heeft een driebeukig schip met een netgewelf en een eenbeukig, vijfzijdig gesloten koor.

Voor het eerst vermeld in 1314 en in 1322 parochiekerk genoemd, rust de kerk op een torenvoet met muren van 1,80 meter dik, gebouwd tussen 1250 en 1300. Het gotische schip volgde tussen 1380 en 1480, de koorsboog draagt het jaartal 1480, en vanaf 1538 werd de toren opgetrokken op de laatromaanse onderbouw. In de 17e eeuw volgde een barokke verbouwing, en rond 1870 kreeg de toren zijn huidige spits.

De kerk toont een ingewikkeld netgewelf in het middenschip met fijne geometrische patronen. Muurschilderingen uit de 15e eeuw zijn nog steeds zichtbaar en tonen de artistieke voorkeur van middeleeuwse gelovigen.

De toren van 66 meter staat in de zuidelijke koordriehoek, dus de hoofdingang is het beste vanaf het stadscentrum te vinden. Men komt binnen via het zuidportaal, waarboven de heilige Christophorus is geschilderd. Tijdens diensten in het koor blijven bezoekers in de zijbeuken.

In de muren zijn grafstenen en epitafen aangebracht, waaronder die van pastoor Endres Weiß, overleden in 1507, die hem ten voeten uit toont. De kerk bewaart ook een windhaan die door een storm werd afgerukt en in 1866 door artillerist Jac. Zech terug werd geplaatst, die daarvoor de toren beklom.